De oude wijze mentor

Toen ik een tijd geleden een stagiaire onder mijn vleugels had op het werk, was dat op sommige momenten als in de spiegel kijken. Als ze praatte over hoe ze haar toekomst zag, dan herkende ik daar heel wat van mezelf in. Want net zoals ik vroeger soms deed, liet ze bepaalde keuzes nu al afhangen van dingen die misschien in de toekomst zouden kunnen gebeuren.

Ik kon me heel erg vinden in haar wens om een partner te vinden en een gezin te stichten. Om een fijne job te vinden en het leven helemaal op orde te hebben. Maar als wijze oude vrouw probeerde ik haar ook een beetje gerust te stellen dat ze daarvoor niet te veel andere dingen opzij moet zetten.

Zo twijfelde ze om nog een andere richting te gaan bijstuderen. Ze had het gevoel dat ze in haar huidige richting niet echt op haar plaats zat en wou dus nog een jaartje extra doen. Maar ze twijfelde of dat niet te veel effect zou hebben op haar levensplannen. Ik moedigde haar aan om er toch voor te gaan. Ze wist nog niet wanneer ze iemand zou tegenkomen, dus waarom alles al laten afhangen van iemand die ze nog niet kende?

Ze maakte zich ook zorgen of ze wel ‘op tijd’ iemand zou leren kennen. Ook iets wat ik maar al te goed herken. Maar uiteindelijk gebeurt alles op z’n eigen tijd, ook al heeft je hoofd een eigen ideale tijdlijn gemaakt. Ik kon dus niet anders als haar geruststellen dat het leven wel goedkomt, ook al loopt het niet zoals je had gehoopt. En ook al drong het misschien niet helemaal door (ik zou als 21-jarige waarschijnlijk ook denken ‘jaja, het zal wel’), ik hoop dat er toch ergens een klein zaadje geplant werd.