Alleen zijn lijkt moeilijk te begrijpen

Ik keek deze zomer weer graag naar ‘Vind je lief’ op tv. Een datingprogramma dat volgens mijn mening mensen nog echt wel in hun waarde laat en dat vorig seizoen heel wat succes had op het gebied van gevormde koppeltjes. In dat programma wordt ook hardop gezegd hoeveel singles er zijn in België en dat de meesten daarvan toch wel liever door het leven zouden gaan met een partner. Volgens mij is dat inderdaad zo en dat ik bij die groep hoor maakte ik op mijn blog al een aantal keer duidelijk, want ik geloof niet zo in happy singles.

Ik zeg dus ook hardop, ik vind het niet fijn om alleen te zien (tot zover geen nieuws). Maar soms heb ik het nog moeilijker om om te gaan met het onbegrip van mensen over alleen zijn, dan met het alleen op zicht. Want hoewel mensen het wel goed bedoelen, soms doen ze toch uitspraken die je liever niet wil horen. Een bloemlezing. Lees verder

Ik volg gewoon mijn neus

Websites, blogs, boeken, programma’s… Als je op vakantie wil gaan, dan heb je talloze kanalen waar je alles tot in de puntjes kan voorbereiden en uitzoeken, nog voor je een stap uit je huis hebt moeten zetten. Natuurlijk maak ik daar ook wel eens gebruik van, ik ben behoorlijk georganiseerd dus totaal onvoorbereid vertrekken zou niets voor mij zijn. Niet op voorhand weten waar ik ga slapen zou me behoorlijk wat stress bezorgen. Maar mijn planning ligt zeker niet helemaal vast. Want is op reis gaan ook niet vooral ontdekken? Lees verder

Je bent oud, mama.

Via mijn werk praat ik met heel wat mensen. Ik hoor hun verhaal, wat ze doen en hoe hun situatie er uit ziet. De laatste tijd zijn mijn klanten overwegend vrouwen, zo tussen 25 en 40. Als ik hen in een gesprek hoor vertellen over hun kinderen of hun zwangerschap, dan heb ik tegenwoordig de slechte gewoonte om in hun CV te spieken naar hun geboortejaar. En dan is het toch confronterend om te zien hoeveel vrouwen van mijn leeftijd of zelfs een stuk jonger wel al een gezin hebben. En dat geeft me angstzweet. Lees verder

Carpe diem?

Het leven is kort. Je hoort het zo vaak. Dat je moet genieten van de kleine dingen. En dat je dankbaar moet zijn voor alles dat op je pad komt. Want je weet nooit wanneer het gedaan kan zijn. Mooie woorden. Maar woorden zijn soms ook maar dat, het is niet altijd evident om ze ook zo toe te passen. Lees verder

Altijd een beetje reizen

Ze zit er alweer op, mijn vakantie. En dit jaar ging was mijn reis een citytripje met het vliegtuig. Maar vroeger gingen we geregeld met de auto op vakantie. Voor veel mensen blijkt dat stress te zijn. Maar ik vond eigenlijk altijd dat de vakantie al begon toen ik in de auto stapte (ik schrijf dit als alleenstaande die nog nooit naar het zuiden is gereden met een achterbank vol kindjes). Want onderweg was er ook al heel wat te beleven. Lees verder

Een kwestie van perceptie

Vakantie! Dan heb je tijd om allerlei leuke dingen te doen. Uitstapjes te maken, op reis gaan naar een zonnig land, barbecueën met vrienden, terrasjes doen. En allerlei dingen doen waar je de rest van het jaar te weinig tijd voor hebt. En dan kom je terug op het werk en heb je een koffer vol verhalen van alle mooie, spannende en nieuwe dingen die je gedaan hebt. Maar is dat eigenlijk nodig? Lees verder

Hoe staat het met de doelen (6)?

De afgelopen weken was ik in vakantiemodus. Dat was ook op mijn blog te merken. Niet dat het een bewuste keuze was, maar de tijd voor mezelf heeft wel deugd gedaan, al heeft het me ook wel heel erg aan het denken gezet. Door die vakantiemodus besefte ik ook pas gisteren dat het de 24e was en dus tijd voor een update. Niet dat er echt veel te updaten is, maar voor de vorm ga ik toch nog even door mijn 22 doelen die ik wil verwezenlijkt hebben tegen mijn verjaardag in oktober.
Lees verder

De wereld draait niet rond mij

Ik ging net even een boodschap doen. Toen ik terugreed via de winkelstraat, stopte een camionette net voor mij langs de kant van de straat, met zijn 4 pinkers op. Meneer ging daarna even een babbeltje doen op de stoep. Ik kon er nog langs hoor, als de fietsers allemaal even wachtten en ik mijn spiegel inklapte. Heel handig dus. Ik deed dan ook teken naar meneer dat dit niet ok was. En ik kreeg de wind van voren. Dat zijn 4 pinkers toch opstonden (alsof fout parkeren dan ineens niet meer fout parkeren is). En dat ik er gemakkelijk langs kon als ik maar zou leren rijden. Ah, de vriendelijkheid van mensen kan toch zo hartverwarmend zijn. Lees verder