Inspiratie nodig voor je boekenclub? Alvast een lijstje aan het maken voor je vakantieliteratuur? Tips nodig voor de Verbeelding Book Challenge? U vraagt, wij draaien.

Als er één overtuiging uit mijn kindertijd is blijven hangen die me nu niet meer altijd dient, dan is het wel ‘wat gaan de mensen denken’. Ik weet niet of het altijd expliciet zo werd uitgesproken, maar het is wel zo blijven hangen. Dat ging van het huis dat proper moest zijn als er volk kwam, over bepaalde kledingkeuzes en ongetwijfeld nog heel veel andere dingen.

De moeder van mijn plusdochter meldde deze week dat ik geen betrokken partij ben. Ik had blijkbaar iets gezegd of gedaan dat haar niet zinde, dus ze wou even duidelijk maken dat ik geen betrokken partij ben. En dat heeft me heel boos gemaakt, om 2 redenen.

*Ik schreef dit bericht een hele tijd geleden en heb het toen niet gepost. En toch doe ik dat nu wel. Niet omdat ik me nog altijd hetzelfde voel, maar omdat het gevoel er wel mocht zijn en hier dus ook een plaats mag krijgen.

Daar stond ik, op een onbetekenend evenementje in de gemeente en ineens kon ik niet snel genoeg naar huis gaan. Ik was daar met de plusdochter en er was schijnbaar niks aan de hand, maar binnenin voelde het alsof alles helemaal verkeerd was.

Toen ik een tijd geleden een stagiaire onder mijn vleugels had op het werk, was dat op sommige momenten als in de spiegel kijken. Als ze praatte over hoe ze haar toekomst zag, dan herkende ik daar heel wat van mezelf in. Want net zoals ik vroeger soms deed, liet ze bepaalde keuzes nu al afhangen van dingen die misschien in de toekomst zouden kunnen gebeuren.

Je ziet het wel eens ergens opduiken als motivational quote: Dance like nobody’s watching. Maar zou jij bepaalde dingen anders aanpakken je zeker zou zijn dat er niemand een mening over je heeft?