Zullen we barbecueën?

shish-kebab-417994_1920

Een eigen huis, dat is al lang de droom. Ik zie een huis met een tuin. En als die tuin er is plaats voor een barbecue. Dan zou ik iedereen uitnodigen om te komen eten. want barbecueën, dat is voor mij gezelligheid, samenzijn met familie en/of vrienden en genieten van de zomer. Nog lang voor ik zo’n huis met tuin heb, heb ik dus al mijn housewarming gepland. Lees verder

Tot het einde

Als je ergens aan begint, dan moet je het ook afmaken. Dat heb ik vroeger thuis geleerd. Doorzetten en niet te snel opgeven. Niet dat ik dat altijd zo fijn vond hoor. Ik herinner me meer dan 1 moment dat ik echt wou stoppen met muziekschool en dat ze dan thuis zeiden dat ik dan eerst het schooljaar moest uitdoen (en elke keer opnieuw besloot ik in september om toch terug te beginnen trouwens). Maar het leerde me wel een wijze les en ik denk dat ik wel van mezelf kan zeggen dat ik een doorzetter ben. Lees verder

Een soort van liefdesverdriet

Liefdesverdriet, daar zou ik in mijn oude dagboeken ongetwijfeld heel wat schrijfsels over vinden. Want wie heeft het nooit meegemaakt, ongelukkig zijn door een relatie die stuk liep of iemand die je kei hard zag zitten maar waarbij het niet wederzijds bleek te zijn. Ik kan wel een aantal jongens bedenken waarvoor ik liefdesverdriet heb gehad, dat hoort nu eenmaal bij het leven.

Maar soms heb ik het gevoel van nu nog met liefdesverdriet te zitten. Lees verder

Het voelt niet als kerst

“It’s beginning to look a lot like Christmas” zie ik overal verschijnen op Instagram en Facebook. En als je bij mij thuis komt, dan zou je dat misschien ook denken. Want de kerstboom staat er en er hangen overal lichtjes. Maar het kerstgevoel, dat is nog ver weg. En ik vraag me zelfs af of het nog gaat komen. Nu hoor ik dit jaar wel meer mensen zeggen dat het zo gek is dat het zondag al Kerstmis is. Het is nog niet vaak echt koud geweest en het valt wat raar zo aan het begin van de vakantie. Maar het gebrek aan kerstsfeer bij mij gaat toch dieper dan dat. Lees verder

Wat ik leerde van Louise Hay en co?

Een van de doelen was mijn boeken uitlezen en online cursussen afmaken. Er was een periode dat ik heel erg met persoonlijke ontwikkeling bezig was en dat ik hoopte dat dat de antwoorden zou geven op al mijn vragen. Uiteraard vind je die antwoorden niet allemaal in een boek of hoor je ze op een cursus. Dus toen het leven wat in de weg kwam te staan, verdwenen de boeken wat naar de achtergrond. Maar ik maak graag af waar ik aan begin en daar maakte ik dus de laatste maanden werk van. Maar wat heb ik daar nu uit geleerd? Lees verder

Normaal is niet normaal

Soms voelt het al normaal, geen mama meer hebben. En als ik mezelf op dat gevoel betrap, dan vind ik dat vreselijk. Want het mag niet normaal zijn. Ze is nog maar zo’n 18 maanden dood en een mama verliezen is zoiets ingrijpend. Hoe kan dat dan in godsnaam al normaal aanvoelen? Het mag niet, het kan niet.

Waar het voor mij anders vaak zo moeilijk is om dingen los te laten, lijkt het dan ineens of dit wel gewoon gelost is. Ineens is het er in gekropen en sta ik er niet meer bij stil dat ik iemand ben zonder moeder. Omdat dat normaal is geworden…

 

Wat ben je moedig

Als ik mensen vertel over mijn relatiebreuk, zowel in het echte leven als hier op mijn blog, dan krijg ik vaak de reactie dat ik zo moedig ben. Niet dat ik dat wil ontkennen, want het heeft zeker moed gevraagd. Maar ergens klinkt dat toch een beetje raar. Want is het niet jammer dat voor jezelf kiezen en jezelf op de eerste plaats zetten iets is waar mensen bewondering voor hebben en waar je moed voor nodig hebt?  Lees verder

Eerlijk zijn met mezelf

Twijfel. Het is een lelijk monster. Want één keer hij er is, is het moeilijk om hem terug buiten te krijgen. En soms gaat hij alleen maar weg als je een belangrijke knoop doorhakt. En zelfs dan blijft hij vaak nog wat rondhangen, om je af te vragen of je keuze nu toch wel de juiste was.

De twijfel waarvan sprake, kroop de laatste tijd in mijn relatie. Lees verder