Het verhaal van mijn leven

 

Nadenken over mijn persoonlijke geschiedenis en hoe die een invloed op mij heeft gehad, dat heb ik in het verleden al geregeld gedaan. Vaak omdat ik het gevoel had dat ik slechte keuzes had gemaakt of dat ik kwaad was op de wereld om alles wat me overkwam (of beter gezegd niet overkwam). Die geschiedenis leek me vaak ook gewoon een beetje te overkomen. Alsof ik niet helemaal zelf aan het stuur zat, maar dat dingen op mijn pad kwamen, ik een bepaalde afslag koos en dan ergens toch verkeerd uit kwam. Lees verder

Durf te vragen

‘Dat kan ik toch moeilijk van de mensen vragen’, hoorde ik mijn tante vorige week zeggen toen ze graag had dat iemand extra mee ging om een oogje te houden op haar kleinzonen bij de carnavalstoet. Terwijl wij sowieso gingen, meestal bij hen staan en ik dat al automatisch zou doen. Ze kan dat dus gerust aan ons vragen. Lees verder

Weten is 1, doen is 2

Als ik alles optel, loop ik al een tijdje bij een psycholoog, coach of therapeut. Over de jaren heen heb ik dan ook heel wat inzichten over mezelf opgedaan. En dat is positief. Maar als dat gaan spreken met zoveel mensen alles zou oplossen, waarom moest ik dan over de jaren telkens opnieuw hulp gaan zoeken? Omdat een inzicht krijgen nog niet de oplossing is voor al mijn problemen. Want het is niet omdat een bepaald inzicht er is, dat een mens er ook al iets mee doet. En dat was heel lang het geval bij mij. Lees verder

Ingekaderd

Ik ben iemand die graag controle heeft. Ik heb vertrouwen in dingen als ze een bepaald stramien volgen. Dan kom ik niet voor te veel verrassingen te staan en hoef ik niet te vaak te wankelen. Daarom hou ik van een kader. Als het kader (of soms zelfs het keurslijf) er is, dan kan ik gerust zijn.  Geef mij maar regeltjes om te volgen, voor mij is dat helemaal ok. Lees verder

10 jaar geleden

Of de #10yearchallenge effectief een groot complot is van social media kanalen om gegevens te verzamelen of dat het gewoon een ludiek spelletje is, daar heb ik geen antwoord op, maar feit is wel dat iedereen ze al heeft zien passeren. Ook ik deelde een foto van 10 jaar geleden en nu. Maar een foto zegt lang niet alles over een leven, dus wou ik er eens wat dieper op in gaan (Isabelle van Boston Baby had trouwens in het weekend hetzelfde idee). Lees verder

Waar ligt de lat?

steel-530899_1920

Toen ik dinsdag schreef over hoe ik mezelf elke dag test en evalueer en dus elke dag examen moet doen, schreef ik er bij dat het niet goed genoeg lijkt tot ik zou kunnen bereiken wat ik ‘normaal’ vind. Maar dat betekent natuurlijk ook dat ik dus een bepaald beeld heb van wat normaal is. En dat beeld durft al eens behoorlijk verstoord te zijn. Lees verder

Elke dag examen

empty-314554_1280

Ze is weer bezig, de blokperiode voor de studenten. Hele dagen studeren voor examens, stress voelen, discipline proberen te houden… Het is toch een behoorlijk vermoeiende periode. Want je probeert goed genoeg je best te doen om een goeie evaluatie te krijgen en dat vraagt behoorlijk wat energie. Misschien daarom dat ik vaak nog altijd vermoeid ben, want mijn psycholoog wees me er overlaatst op dat ik nog steeds in examenperiode zit, elke dag opnieuw. Lees verder

De plooi

De laatste weken is er één gevoel dat overheerst. Een gevoel van gelatenheid. De dingen zijn zoals ze zijn en het is nu zo. Ik ben 35, zonder partner, zonder kinderen en blijkbaar is het niet voor mij weg gelegd om dat wel te hebben. Ik ben het geloof kwijt dat die dingen nog komen. Dat klinkt nu misschien heel melodramatisch, maar ik krijg het gevoel niet van me afgeschud. Lees verder

Wat ik aan kan

Als mensen het moeilijk hebben, wordt er wel eens gezegd dat je enkel op je pad krijgt wat je aan kan. Geen idee of dat uit een religie komt of van ergens anders, maar meestal proberen mensen het te gebruiken als troostende woorden. Ze willen je gerust stellen dat je ongetwijfeld sterk genoeg bent om alle miserie te overleven. Lees verder