Lieze leeft

Is het voor punten?

 

Zoek gewoon een nieuwe hobby, zei een vriendin overlaatst tegen mij. Volgens haar zou het al mijn problemen oplossen: ik kon nieuwe mensen leren kennen, misschien zelfs een nieuwe partner en het zou me bezig houden. Het lijkt me een beetje kort door de bocht. Niet dat ik iets tegen hobby’s heb, maar ik geloof nu ook weer niet dat ze al mijn problemen gaan oplossen. Soms denk ik zelf wel eens dat het goed zou zijn om een extra hobby te hebben, maar iets vinden, dat is een ander paar mouwen. Doorgaan met lezen “Is het voor punten?”

Lieze overpeinst

Nee is ok

Het wordt allemaal zo positief gezien, ja zeggen. ‘Zeg ja tegen het leven’ of het ja-woord geven. Ze hebben een positieve bijklank. Er is zelfs een boek (en verfilming) van iemand die beslist om een tijdlang alleen maar ja te zeggen op dingen en iedereen lijkt dat een kei tof idee te vinden (inclusief mezelf toen ik het boek las). Maar waarom vinden we ja zeggen zo zaligmakend? Want ik begin te merken dat altijd ja zeggen toch niet zo positief is als je wel zou denken. Of misschien is het gewoon dat ik niet genoeg nee zeg en dat het evenwicht dus weg is. Doorgaan met lezen “Nee is ok”

Lieze leeft

Summer of 2016

Voor de zomer begon, had ik over wat komen ging een heel dubbel gevoel. Enerzijds keek ik heel erg uit naar de vakantie, eventjes rust, bekomen van een drukke periode op het werk en dus zalig niks doen. Niet om 6 uur hoeven op te staan, geen collega’s moeten vervangen en geen ongeduldige klanten aan de telefoon. Even niet zoveel afspraken in mijn agenda dan doorheen het jaar en een gezapiger tempo op kantoor. Anderzijds had ik ook schrik voor alweer een vakantie alleen. Want rust en zalig niets doen kan soms leuk zijn, ik hoopte toch ook dat ik niet al te veel alleen zou zitten. Moeten hopen dat ik niet te veel alleen zou zitten. Want de zomer, die is toch leuker als je fijne dingen kan doen met mensen om je heen. Doorgaan met lezen “Summer of 2016”

Lieze blogt

Een meisje en haar dagboek

In mijn tienerjaren had ik er al eentje, een dagboek. Dat sprak toen heel erg tot de verbeelding want je zag dat bij de meisjes op tv en in de boeken van de babysittersclub. Ik ging dus ook aan het schrijven. En op die leeftijd leken alle tienerdrama’s veel groter dan ze uiteraard waren en wou ik me vooral al heel groot, cool en volwassen voordoen.

Ook later had ik vaak nog een dagboek. Doorgaan met lezen “Een meisje en haar dagboek”