Er kijkt altijd iemand

Je ziet het wel eens ergens opduiken als motivational quote: Dance like nobody’s watching. Maar zou jij bepaalde dingen anders aanpakken je zeker zou zijn dat er niemand een mening over je heeft?

Zoals ik hier al eerder schreef, ben ik altijd al wel iemand geweest die leeft met een stemmetje dat vraagt ‘Wat gaan de mensen zeggen’. Terwijl ik nu besef dat ik ben opgegroeid in een tijd waarin de meningen van anderen nog heel beperkt waren. Er waren vrienden, familie en buren en die zullen ongetwijfeld al wel eens geroddeld hebben, maar daar bleef het dan ook bij.

Dat is nu wel anders. Zoveel van wat je doet lijkt onder een vergrootglas te liggen. Daar dragen we voor een stuk zelf aan bij, door dingen te delen op sociale media bijvoorbeeld. Door dingen op internet te zetten, is de kring van mensen die commentaar kan leveren een pak groter geworden. Want zelfs al deel je zelf niet al te veel, je kan al eens opduiken in foto’s of verhalen van een ander. Tegenwoordig is er dus wel altijd iemand die kijkt. Mensen, vreemden en het algoritme.

En ik ben natuurlijk geen bekendheid, die ongetwijfeld veel meer moeten opletten met wat ze doen, denken en delen. Maar toch denk ook ik soms te veel na voor ik een foto deel op Instagram of een blogbericht hier publiceer. Want ik wil dat het goed is. Alleen, wat is ‘goed’ dan? Iets dat ik goed vind? Of iets wat veel positieve reacties krijgt? Of wat een bepaalde groep mensen goed vindt? Reden te meer om dingen gewoon te doen zoals je zelf wil, of er nu een mening volgt of niet.