*Ik schreef dit bericht een hele tijd geleden en heb het toen niet gepost. En toch doe ik dat nu wel. Niet omdat ik me nog altijd hetzelfde voel, maar omdat het gevoel er wel mocht zijn en hier dus ook een plaats mag krijgen.
Daar stond ik, op een onbetekenend evenementje in de gemeente en ineens kon ik niet snel genoeg naar huis gaan. Ik was daar met de plusdochter en er was schijnbaar niks aan de hand, maar binnenin voelde het alsof alles helemaal verkeerd was.
Ik zag om me heen allemaal gezinnen. Mensen die samen kwamen met vrienden zodat de kinderen samen kunnen spelen. Grootouders en ouders die gezellig iets drinken. En ik had dat allemaal niet.
Ik hoefde gelukkig niet helemaal alleen rond te lopen.
Maar ik liep er niet met partner, want het lukt met alle drukke agenda’s zelden om er samen tussen uit te kunnen.
Ik liep er niet met vrienden, want er zijn maar heel weinig koppels waar we mee bevriend zijn. Doordat we elkaar later leerden kennen, hebben we elk onze eigen vriendenkring, maar niet echt eentje samen.
Ik liep er niet met vrienden, omdat ik nu eenmaal niet de vriendin ben met kindjes die samen kunnen spelen. Niet in mijn eigen vriendenkring, en niet door de ontstane kennissenkring aan de schoolpoort.
Ik liep er niet met mijn ouders, omdat ik al 10 jaar mama moet missen en een oude papa heb die zoiets niet doet.
En dus liep ik er ineens voor mijn gevoel heel alleen. En het enige dat ik op dat moment nog kon doen was weglopen.
levelieze.com 
I feel you! Op onze leeftijd, in onze levensfase, is heel veel gekoppeld aan deel uitmaken van een groep waarin iedereen kinderen heeft. Alles lijkt om die kinderen te draaien, netwerken worden opgebouwd rond school en de hobby’s. En als je daar buiten valt, dan lijkt het alsof je niet echt deelneemt aan de maatschappij. Ik merk het in de deelgemeente waar ik woon ook. Vele sociale activiteiten hier zijn gekoppeld aan de gezinnen met kinderen. Daar vallen wij helemaal buiten, ik ga er met opzet ook niet naartoe. Maar weet je, het is ook maar een idee, dat alles daarom draait. Jouw leven mag er zeker ook zijn, met een plusdochter, een druk bezette vriend en zonder gemeenschappelijke vriendenkring. Dat voldoet misschien niet aan het plaatje zoals het ons overal voorgespiegeld wordt, maar wie heeft dat eigenlijk zo bedacht? Het hoeft niet zo te zijn, het is niet de enige weg en jouw leven is daarom niet minder waard of niet compleet ♥️.
LikeGeliked door 1 persoon
Amai zo’n mooie woorden 😍
LikeGeliked door 1 persoon
En wat kun je je dan op zo’n plek vol mensen intens eenzaam voelen. Mooi beschreven!
LikeGeliked door 1 persoon