Wat gaan de mensen denken

Als er één overtuiging uit mijn kindertijd is blijven hangen die me nu niet meer altijd dient, dan is het wel ‘wat gaan de mensen denken’. Ik weet niet of het altijd expliciet zo werd uitgesproken, maar het is wel zo blijven hangen. Dat ging van het huis dat proper moest zijn als er volk kwam, over bepaalde kledingkeuzes en ongetwijfeld nog heel veel andere dingen.

En als je opgroeit in een familie met (weliswaar lokale) publiekere figuren, dan speelt dat natuurlijk nog extra. Mijn moeder was onder-directrice van de middelbare school. Dat betekende dat heel wat mensen haar kenden en je wil natuurlijk niet dat er verteld wordt dat de baas van de school haar eigen kinderen niet onder controle heeft.

Mijn ouders groeiden zelf ook zo op. Mijn ene grootvader had een fabriek in het centrum van de stad en stelde heel wat mensen tewerk. Zoals Gorki ons vertelde regeert de middenstand het land, dus je werd ook wel bekeken in je doen en laten.
De andere grootvader was de plaatselijke dokter en ook nog een tijdje burgemeester, in een tijd dat dat zowat de belangrijkste persoon in het dorp was, dus ook daar moest je een bepaalde reputatie hooghouden.

Ik heb het dus van geen vreemden. Het wordt al een paar generaties doorgegeven. Al hoop ik er toch een groot deel van achter te laten in deze generatie. Want hoewel het niet slecht is om rekening te houden met anderen, hoeft wat zij denken natuurlijk niet heel je leven beginnen bepalen.