Lieze overpeinst

Onvolledig

5 jaar scheelden mijn ouders in leeftijd. Dat betekende niet heel veel want het is iets heel banaals, maar het zorgde er wel voor dat ze hun ‘speciale’ verjaardagen telkens in hetzelfde jaar vierden. Zeker bij 60 en 65, en dan bij 65 en 70 was er groot feest. Dit jaar zou het 70 en 75 moeten geweest zijn, maar het was alleen nog de 75e verjaardag van papa die we vierden. Heel kleintjes maar, want nu hij het alleen moest vieren vond hij dat het nooit meer echt groot feest zou zijn. Het voelde onvolledig.

En ergens heb ik het gevoel dat ik dat gevoel ken. Niet dat ik wil beweren dat ik weet hoe het voelt om na 30 jaar je partner te verliezen, maar ergens heb ik ook een gevoel van onvolledigheid. Ik probeer heel goed mijn plan te trekken in het leven en ik kan best goed alleen zijn, maar het gevoel dat er nog een partner ontbreekt gaat niet weg. Het voelt alsof er nog een stukje van mezelf is dat ontbreekt. Niet dat ik dat stukje in iemand anders zoek, maar het is wel het stukje van mezelf dat vrouw van en mama van mag zijn. Een stukje dat ergens deel van me uitmaakt, maar nu nog niet tot uiting kan komen en een stukje waardoor ik ongetwijfeld ook nog veel over mezelf kan leren.

Overlaatst zei iemand nog dat het beste dat ze eigenlijk voor me kon doen om het allemaal dat tikje beter te maken was van een goed lief voor mij te zoeken. En eigenlijk had ze gelijk. Het is zeker niet de oplossing voor alles, maar de twijfel daarover is wel hetgeen het hardst op mijn gemoed weegt. Want er is de schrik om altijd onvolledig te blijven.

 

7 gedachten over “Onvolledig”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s