De Babysittersclub

Als kind was ik helemaal gek van de boeken van De BabysittersClub. Ik had zowat de volledige verzameling (ik denk dat 100 boeken een goede gok is). De avonturen van Gertie, Inge, Joke, Petra, Betty, Tine en Jessie, met hun herkenbare kaftje stonden allemaal op een rijtje op mijn plank en ik heb de meesten zeker meerdere keren gelezen.

Ik heb zelf nooit gebabysit als tiener, dus dat stuk was niet de grote aantrekking voor mij. En toch zat ik mee te leven met een groepje meisjes dat elke week samenkwam in Gerties slaapkamer om de telefoon op te nemen voor een volgende aanvraag.
Maar ik vond in de boeken wel andere dingen waar ik voor viel: meisjes met allemaal een andere persoonlijkheid die samen kwamen en in de club elk hun eigen plekje vonden.

Ik lijk denk ik het meest op Gertie: degene die het initiatief nam, alles organiseerde, soms iets te bazig was en rondliep in gewoon jeans en T-shirt.
Op de andere meisjes was ik misschien eerder een beetje jaloers. Petra was veel wereldser leek het wel en dat ze goed was met cijfertjes en centen speelde misschien ook wel mee. Of Inge, die de eerste was met een vriendje en dat leek dan echt zo volwassen (als je 8 bent, dan lijkt 13 natuurlijk al heel groot). En Joke was super creatief en durfde veel dingen. Ze had ook zo’n goeie band met haar grootmoeder en ik moest mijn laatste oma afgeven in die periode.
En dan kwamen er op een gegeven moment ook een paar jonkies bij met Jessie en Tine, die dan lieten zien dat ik niet meer zoveel ouder moest worden om ook coole dingen te kunnen doen. En Tine reed ook paard, dus daar werd misschien wel die liefde aangewakkerd.

Het raakte dus aan veel dingen die ik wilde: erbij horen, met mensen die elk hun eigen ding deden en toch iets samen bouwden. En die er altijd waren voor elkaar. Het zijn in ieder geval thema’s die me heel erg bezig hebben gehouden in het leven.

Toen een paar jaar geleden de reeks op Netflix uitkwam, heb ik uit pure nostalgie uiteraard gekeken. En waar ik vroeger als 8 of 10-jarige zo opkeek naar de meisjes, bleef ik als 40er nog altijd een beetje denken dat wat zij allemaal deden op hun 13 totaal niet aansloot bij hoe mijn leven er uit zag op die leeftijd. Maar de boeken hebben wel altijd doen dromen en dat was denk ik exact de reden waarom ik toen (en nu nog steeds) zo graag lees.