Zijn we ons soms niet wat te veel gaan excuseren? Het begint er een beetje op te lijken dat we voor heel veel dingen een disclaimer moeten gebruiken.
Ik zag vorige week een filmpje op sociale media van een vader op een vliegtuig die bewierookt werd omdat hij oordopjes meehad voor de medepassagiers. Hij vloog immers met een kleine baby en die zou wel eens kunnen huilen. Natuurlijk is dat attent van die vader, maar tegelijkertijd huilt een baby nu eenmaal. Tuurlijk moeten we rekening houden met elkaar, als je op de trein kan kiezen tussen luid naar muziek luisteren zodat iedereen moet meeluisteren of een hoofdtelefoon gebruiken zodat je het alleen zelf hoort, dan is het wel zo fatsoenlijk om het laatste te doen. Maar die baby vind ik toch een ander geval.
Je ziet het ook bij andere dingen die mensen posten. Dat gaat dan gepaard met indekking langs alle kanten om al te anticiperen op wat andere mensen zouden kunnen voelen of reageren. Sorry dat ik iets post over zwanger zijn terwijl ik weet dat veel mensen geen kind kunnen krijgen. Sorry dat ik iets post over vaderdag terwijl niet iedereen nog een vader heeft in z’n leven, sorry dat ik iets vertel over hoe gelukkig ik ben, terwijl jij misschien door een moeilijke periode gaat. En ga zo maar door.
Ik snap het he, soms zie je inderdaad nieuws voorbij komen dat jou raakt omdat je in een andere situatie zit. Ik vond het vroeger ook niet altijd even leuk om iedereen rond mij te zien samenwonen, trouwen en kinderen krijgen terwijl ik lang single was. Maar dat wilt niet zeggen dat mijn vriendinnen daar iet gewoon blij mee mogen zijn en dat van de daken mogen schreeuwen. Ik mag daar iets bij voelen en door mijn eigen proces gaan, maar dat geldt voor hen ook.
Ik heb nu 2 vriendinnen die door een scheiding gaan, maar ik heb hen op dezelfde manier verteld dat ik ga trouwen dan bij andere mensen. Ik weet dat ze oprecht blij zijn voor mij, al zal het hen misschien ook raken.
Dus misschien is het vooral jammer dat we soms niet meer voluit lijken te durven leven, uit schrik dat iemand anders er last van zou hebben. En dit is geen pleidooi tegen geen rekening houden met elkaar, maar wel voor iedereen de ruimte te blijven geven om te mogen leven en te mogen voelen wat ze op dag moment voelen.
