Lieze leeft

Een lekker ouderwets blogstokje

Sofie gaf een blogstokje, gestart door Samaja, door aan mij en wie ben ik om daar dan niet mee aan de slag te gaan. Maar seg, dat waren nog niet de makkelijkste vragen.

Omdat het blogwereldje wat kleiner is geworden, kan ik me voorstellen dat er al heel wat usual suspects getagd zijn. Ik geef het stokje dus gewoon door aan wie er zin in heeft.

Doorgaan met lezen “Een lekker ouderwets blogstokje”
Lieze leeft

Privilege

Ik ben behoorlijk geprivilegieerd. Ik ben blank, ben opgegroeid met alle kansen, ben hetero, heb een universitair diploma en ben gezond. Heel wat going for me dus. En ik zal absoluut niet pretenderen dat ik me daar altijd heel bewust van ben. Waar ik me de laatste maanden wel extra bewust van geworden ben, is dat er toch nog 1 privilege is dat ik mis. Ik ben namelijk geen man…

Doorgaan met lezen “Privilege”
Lieze leeft

Afgeteld naar 2025

2024 was geen vlekkeloos jaar. Het was met momenten best pittig: wat financiële tegenvallers, de uitdagingen van een samengesteld gezin waar je ook nog eens een puppy bij gooit, een toxische situatie op het werk die het hele jaar impacteerde en het verlies van een lieve vriendin. Het overheersende gevoel op het einde van het jaar is dan ook vooral vermoeidheid.
Zoals jullie merkten stond ook het bloggen op een heel laat pitje, maar ik wou toch heel graag mijn typische jaaroverzicht maken. Dus ook dit jaar weer tel ik af van 9 tot 2025

Doorgaan met lezen “Afgeteld naar 2025”
Lieze leeft

Te laat

Ik heb het niet meer kunnen zeggen, hoeveel bewondering ik voor je had. Voor je nuchterheid, je optimisme, voor hoe je altijd klaar stond voor iedereen, voor de manier waarop jij de zaak runde.

Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe fijn jij als vriendin was. Dat het zo tof was als jij er ondanks de drukke agenda toch eens bij kon zijn en dat er dan zoveel gelachen werd. Dat je met jou over alles kon praten.

Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe blij ik ben dat je van een kennis, naar een vriendin-van-een-vriendin ook gewoon een vriendin bent geworden. Eentje die ik hard gaan missen.

Want je was dan wel Sofie’ke, maar je was verdorie een grote madam!

Vandaag werd een dierbare vriendin begraven. Ze moest veel te jong en veel te snel gaan.
En naast alle mooie herinneringen, wil ik vooral ook meenemen dat je niet moet wachten met dingen te zeggen. Het kan ineens te laat zijn.