Wat kan ik schrijven?

pencil-1891732_1920

Het lijkt de laatste tijd wel dat ik veel meer nadenk over waarover ik blog dan vroeger. Toen ik startte, schreef ik voor mezelf, om de dingen van me af te schrijven. De eerste maanden werden mijn blogjes dan ook amper gelezen en dat was ok. Maar met blogs schrijven, kwam ook blogs lezen, daar op reageren en zo begonnen mensen ook de weg naar hier te vinden. Vooral mensen die ik niet ken, of toch niet in het ‘echte’ leven. Ik zette na een tijdje wel een linkje op mijn Facebookpagina, maar dan ergens achterin, dus je moest er al een beetje moeite voor doen om het te zien.

Na een half jaar ging ik met de billen bloot en deelde ik een blogpost over Moederdag open en bloot op Facebook. Het is nog steeds de drukst bezochte dag op mijn blog, want heel veel mensen klikten door. En zo begonnen ook heel wat van mijn bekenden mijn blog te lezen. Ik ben me daar niet altijd zo bewust van. Dan ben je soms verrast dat mensen al dingen van je weten of dat ze je een berichtje sturen om een hart onder de riem te steken als ze via de blog merken dat het wat minder gaat.

Maar tegenwoordig maakt het dus ook dat ik begin na te denken voor ik iets schrijf. En soms heb ik het gevoel dat ik er té veel over nadenk. Want er lezen collega’s mee, en familie en vrienden. Je wil geen mensen voor het hoofd stoten. En wil ik eigenlijk wel dat die dat allemaal van mij weten? En kom ik soms niet te negatief over als ik weer een tijdje zaag over alleen zijn?

En dat wil ik net niet op mijn blog, dat ik niet meer durf schrijven over wat ik wil. Ik ga dus op zoek naar een goed evenwicht. Want ook al lezen ondertussen 50 mensen per dag mijn blog, ik ben begonnen voor mezelf en dat moet eigenlijk ook gewoon zo blijven. Schrijven voor een ander, dat doen de boekskes al.

14 gedachtes over “Wat kan ik schrijven?

  1. Ik heb van in het begin een duidelijke lijn voor mezelf gekozen. En dat helpt wel, ik weet wat ik wel en niet wil delen en daardoor is het makkelijker om te schrijven.

    Like

  2. DAarom blog ik ook anoniem, dat denk ik tenminste. En een deel van mijn blogjes zit achter een wachtwoord als het gaat om zaken waaruit te herleiden is waar ik vandaan kom, of waar foto’s van de meiden op staan of als ik om ‘gevoeligere’ zaken schrijf.

    Like

  3. Herken dit wel, vooral dat van soms er teveel over nadenken. Voor ik iets post wordt het herlezen, herwerkt, nog eens herlezen en dan nog… Laat die twijfel dat collega’s, familie en zo ook mee lezen je vooral niet blokkeren; immers dit ben jij te nemen of te laten. Neem je tijd en je zal zien dan komt die balans wel.

    Like

  4. Heel herkenbaar. :-) Zelfs na jaren een blog bijhouden vecht ik daar vandaag nog mee. Loslaten is dan de boodschap. Voor jezelf duidelijk maken waar je de grens trekt. Dat vraagt wat tijd om jezelf daarin te vinden, dus probeer je vooral niet te forceren. You do you! ;-)

    Like

  5. Dit! Dit vond ik al lastig vanaf blogpost #1 en heeft me eigenlijk ook lange tijd tegengehouden om ermee te beginnen… Ik worstel er nog bij elke post mee. Ik kijk uit naar een hopelijk toekomstige post over hoe je dat evenwicht misschien kan vinden!

    Liked by 1 persoon

  6. Ik ben net begonnen met bloggen en heb nog maar 1 blog online. Vreselijk eng vind ik dat! Durf het ook niet op Facebook te posten. Herken me heel erg in je verhaal. Dan ben ik ook snel geneigd om te denken, wat vind hij ervan, en wat zou zei ervan vinden.. lastig is dat

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s