Lieze heeft een doel

Wat Lieze leest (2022 – 1)

jollyOok dit jaar blijf ik 1 keer per kwartaal een overzichtje delen van de boeken die ik heb gelezen. Het waren er eigenlijk meer dan ik had gedacht, zeker omdat er ook nog een paar non-fictie boeken bij kwamen. Die deel ik op een later moment nog wel eens.

Gebrek is een groot woord – Nina Polak ****
Het verhaal over Skip die jaren vooral op zee zat en dan een zomer terugkeert naar Amsterdam is op zich maar magertjes. Maar eigenlijk stoort het totaal niet dat het plot niet heel veel voorstelt, want het is wel echt een mooi boek, met interessante personages, mooie uitspraken en heel herkenbare gedachten waar mee geworsteld wordt.

Breng me terug – B.A. Paris ***
Koppel gaat op reis, vrouw verdwijnt, spoel 10 jaar verder en ineens gebeuren er rare dingen, wat was dat nu eigenlijk 10 jaar geleden? Deel 1 is goed, maar daarna gaat het wat bergaf en het einde is in mijn ogen compleet met de haren getrokken. Het boek leest wel heel vlot, maar het verhaal op zich is geen topper dus.

De vrouw die haar stoute schoenen zocht – Cecelia Ahern **
Ik ben meestal een grote fan van het werk van Ahern en heb denk ik al haar boeken gelezen. Maar deze kortverhalen waren niet mijn ding. Ze gebruikt in zowat elk verhaal metaforen om vrouwelijk empowerment aan te moedigen. In een paar van die verhalen zitten wel dingen die me aanspraken, maar de uitwerking van de meesten sprak me niet echt aan. Het blijft allemaal nogal eendimensionaal.

Zo’n leuke leeftijd – Kiley Reid ***
Volgens de kaft gaat het boek over een zwarte nanny die bijna opgepakt wordt voor ontvoering omdat ze met een wit kind op stap is. Maar hoe het boek dan verder gaat heeft eigenlijk maar weinig te maken met dat eerste hoofdstuk. Daarna gaat het over vooroordelen, racisme en woke zijn, maar vaak niet op de juiste manier (of is het gewoon te Amerikaans om er hier voeling mee te hebben?). Al laat het ook wel zien hoe mensen vaak doen wat net niet de goeie manier is. Met momenten echt een goed boek, maar met veel momenten ook maar middelmatig.

Wat het hart verwoest – John Boyne ****1/2
Deze vond ik wel echt een topper. Een verhaal tegen de achtergrond van katholiek Ierland en hoe wetten en normen mensenlevens bepalen. Er komen veel zware thema’s aan bod, maar ook heel veel verschillende vormen van liefde. Heerlijk, zo van die dikke boeken die geen pagina te dik zijn om een levensverhaal te vertellen.

De Witte Roos – Amanda Barrett ***
Ik vind het belangrijk dat er boeken worden geschreven over verzetsbewegingen als De Witte Roos, want het is geschiedenis die we moeten kennen. Wel jammer dat dit boek zich presenteert als historische roman, maar dat niet helemaal is. Ik vond het soms lastig om in het verhaal te blijven, omdat er tussen verschillende personages geschakeld wordt als verteller en uiteindelijk blijkt dan nog dat een paar van de belangrijkste personages eigenlijk nooit echt hebben bestaan.

Terwijl Parijs sliep – Ruth Druart ***
Misschien moet ik gewoon eventjes stoppen met boeken lezen die zich afspelen in de Tweede Wereldoorlog. Want hoewel deze weer gaat over een ander topic, namelijk hoe een Joods kind wordt gered en opgevoed door Fransen, vond ik het geen echt goed boek. Voor mij voelde het allemaal nogal gemaakt aan en als het al realistisch zou zijn, dan is er weinig moeite gedaan om je als lezer mee te nemen in waarom de personages doen wat ze doen.

Het schuilhuis – Rachel van Charante ****
Nu had ik van de bib wel nog een boek over de oorlog mee en gelukkig loste dit wel de verwachtingen in. Het gaat over Victoria die een Engelse piloot verborgen houdt en dit verhaal wordt verweven met een plotlijn in het heden. Wat fijn was is dat het verhaal in het heden een beetje als een thriller is aangepakt en dus eens heel anders als vaak in boeken die zich afspelen in 2 tijden. Zeker voor een debuut een mooi boek.

Het verborgen leven van Euridice Gusmao – Martha Batalha ***1/2
Na al die oorlog een boek over 2 zussen in Rio, 2 zussen die in een tijd leven waarin vrouwen vooral niet te veel mogen doen wat ze zelf willen. Het leest super vlot, maar gaat net iets te weinig ergens naartoe. Misschien komt dat doordat er soms ineens een heel intermezzo volgt over een nevenpersonage, waardoor je wat uit de flow van het verhaal gehaald wordt.

Het kamermeisje – Nita Prose **1/2
Eigenlijk wist ik al toen ik dit boek meenam in de bibliotheek dat het waarschijnlijk niet echt een topper zou zijn, maar ik had nood aan iets simpel tussen de non-fictieboeken die ik aan het lezen ben. Het kamermeisje uit de titel is een meisje dat duidelijk ASS heeft en ook al wordt dat nooit benoemd, er wordt wel van alle clichés gebruik gemaakt om maar in het verhaal te passen. Het boek beschrijft een week uit haar leven waarin ze verdacht wordt van moord op een hotelgast. Maar als de schrijfster dan toch meer dan 300 bladzijden wou vullen had ze wel haar best mogen doen om het allemaal wat minder eendimensionaal te maken.



5 gedachten over “Wat Lieze leest (2022 – 1)”

  1. Over “die weisse Rose” zijn in het duits wel een paar op feiten gebaseerde boeken geschreven. Al een hele tijd geleden. Een jeugdboek oa. En vermoedelijk is er ook een biografie over Sophie Scholl. Ik heb die boeken lang geleden eens voor mijn duits diploma (hier in Zwitserland) moeten lezen. Dat boek van Barrett is een op historische feiten ggebaseerde roman, deels ook nog christelijk (dacht ik), alhoewel dat toen überhaupt geen thema was. Maar leuk dat je iets daarover gelezen hebt, in Nederland was lang weinig interesse in het interne verzet in Duitsland.

    Geliked door 1 persoon

  2. De drie oorlogsboeken heb ik ook gelezen (Het schuilhuis vorig jaar, de andere twee dit jaar), en ik vond net als jij Het schuilhuis de beste van het trio. Eind deze maand komt trouwens Rachel Van Charantes tweede boek uit, Het grachtenhuis. Het zou opnieuw een mix worden van historisch, romantiek en spanning, ik kijk er al naar uit. Wat het voorbije kwartaal betreft, gaf ik bij de oorlogsboeken Scherven van hoop (Gemma Liviero) de hoogste score. Daarnaast vond ik Het zwembad van Libby Page een heel leuk boek en was Het antwoord op misschien (Hendrik Winter) erg mooi en ontroerend.

    Like

  3. Er zitten wat boeken bij die ik ook gelezen heb en die jij minder mooi vindt dan ik. Ik vind dat soort dingen dus interessant om te zien. Blijkbaar hebben wij allebei iets anders ‘nodig’ van een boek.
    Wat je schrijft over B.A. Paris herken ik. Ik vind dat fijne boeken om mee uit een leesdip te komen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s