Lieze overpeinst

In het doktershokje

teddy-3183563_1920

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat hoofd en lijf elkaar beïnvloeden. Als je pijn hebt in je lichaam, dan word je daar ongelukkig van. En als het in je hoofd niet allemaal goed zit, dan kan je lijf dat op verschillende manieren laten zien of voelen. Daar was ik zelf vorige week nog maar eens een mooi voorbeeld van. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het meestal de 2 dingen zijn waar je naar moet kijken als een mens ziek is.

En toch heeft het me verbaast hoe weinig een mens daar door de dokters toe wordt aangezet. Ik krijg het aan mijn hart door te veel stress, de dokter vraagt me wel of ik veel aan mijn hoofd heb (waar ik bevestigend op antwoord en wat toelicht), kijkt naar mijn waardes, ziet dat die goed zijn, zegt dat dat toch allemaal geen dingen zijn die het waard zijn om je zorgen over te maken en stuurt mij met pillen naar huis om terug te gaan werken.

Dat ik het moeilijk heb, hebben ze dus nog net gehoord. Maar het wordt afgedaan als iets dat ik gewoon wat meer moet loslaten en dan zal het wel beter gaan. Hoe ik die knop dan maar gewoon moet omdraaien wordt me niet verteld. De huilbuien die ik in het ziekenhuis heb omdat ik toch behoorlijk ben geschrokken van wat me overkomt worden door iedereen genegeerd.

Vanaf het moment dat ik in het ziekenhuis belandde, voelde ik dat ik een tijdje rust moest nemen. Om op mijn plooi te komen, te verwerken wat er was gebeurd, uit te rusten en energie bijtanken. Maar dat is niet evident als de dokter die 2 minuten aan je bed komt zegt dat je eigenlijk helemaal terug ok bent. Want blijkbaar moet ik gewoon direct terug mee gaan draaien. Het is maar omdat een paar vrienden zegden dat ik echt wel mocht aangeven dat het niet ging en tijd nodig had, dat ik naar de huisdokter trok om die tijd ook te vragen (en gelukkig ook te krijgen).

Ik weet eigenlijk niet of er nu echt een punt is dat ik hier wil maken. De cardioloog heeft zijn stukje geleerd, naar mijn hart gekeken en toen dat ok was, was de kous af. Het verplegend personeel krijgt ongetwijfeld amper tijd om maar gewoon hun werk te doen dus niet om ook nog eens te komen vragen of ik me wel ok voel. En de spoedarts zal in een heel andere wereld leven dan ik en inderdaad niet snappen waarom alleen bouwen en onzekerheid op het werk zo’n grote zorgen met zich meebrengen in mijn hoofd. Ik wil dus zeker hun proces hier niet maken. Maar in hokjes denken is meestal beperkend en het is jammer dat het ook in onze gezondheidszorg op veel plaatsen nog zo’n kleine hokjes zijn.

16 gedachten over “In het doktershokje”

  1. Dat tweede paragraafje. Ik word daar mottig van. Shit jong, als dit geen signaal was dat je even een stap terug moet zetten, dan weet ik het ook niet meer. Kan je huisarts iets voor je betekenen?

    Like

  2. Ik denk dat wat je beschrijft zeker een pijnpunt is van onze geneeskunde. Als je een duidelijk fysiek probleem hebt dan word je doorgestuurd naar een specialist die zeer bekwaam is om dat stukje van de puzzel op te lossen. En heb je dan nog iets anders, dan word je daarvoor naar een andere specialist gestuurd die heel specifiek dat symptoom gaat oplossen. Maar de puzzelstukjes samen leggen en de onderliggende oorzaak opsporen en aanpakken in plaats van alleen de duidelijke symptomen, daar zijn dokters vaak veel minder goed in. Ik wil hiermee trouwens zeker de competenties en kunde van onze artsen niet in twijfel trekken, maar denk wel dat er in het systeem hier iets ontbreekt. Als je voor een andere aanpak zou willen gaan (als je daarvoor openstaat en het gevoel hebt dat je er nood aan hebt) zou je kunnen uitkijken naar alternatieve, meer holistische therapieën die meer naar de mens als geheel kijken. Ik denk dan aan traditionele Chinese geneeskunde, shiatsu,..

    Like

      1. Ik vermoed dat er weinig aandacht voor is in hun opleiding. Een brandje blussen af en toe gaat ook sneller dan te moeten gaan zoeken naar wat er fundamenteel misloopt. Ik hoop dat de voorgeschreven rust sowieso al één en ander doet opklaren voor je.

        Liked by 1 persoon

  3. Gelukkig vond je toch een arts die het wél begreep. Ik snap best dat je ‘even’ tijd nodig hebt. En ja, dat huilen in het ziekenhuis en dat er dan eigenlijk niets mee wordt gedaan. Ik snap het, want geld en tijd en dat soort dingen, maar het is wel erg dat het zo moet.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik wens je toe dat je alle rust mag kunnen nemen die je nodig hebt, en onderwijl wellicht ook nog ideeën krijgt over hoe je zoveel stress kunt voorkomen of van je af kunt laten glijden.

    Liked by 1 persoon

  5. Gelukkig kun je dan wel terecht bij je huisarts voor zo’n dingen. Al werd bij mij hetzelfde gedaan. Hoge bloeddruk door de stress? Begin toch maar met medicatie. En probeer wat meer los te laten. En daar moest ik het mee doen.

    Like

  6. Frappant gewoon hè, en dan te bedenken dat jij emotioneel intelligent genoeg bent om te zien dat er andere noden zijn, maar dat helaas niet iedereen dat is … Ik heb een heel goede huisarts, hopelijk is dat bij jou hetzelfde (maar dat lees ik hier precies toch al een beetje). We hebben mooie geneeskunde hier, maar soms ontbreekt het aan een beetje gevoel (en veel tijd, wellicht).

    Liked by 1 persoon

  7. Breek me de bek niet open! Ik ben al een half leven op zoek naar één iemand die mij in mijn geheel bekijkt en helpt, in plaats van al die aparte mensen af te lopen zonder resultaat, want niks staat op zichzelf.

    Liked by 1 persoon

  8. hoe meer gespecialiseerd de medische hulp, hoe meer ze binnen hun kotteke denken , vrees ik.

    Ik kan aan mijn spijsvertering merken dat ik stress heb, soms voor ik me er bewust van ben. Dus ja, alles hangt samen

    Liked by 1 persoon

  9. Ik heb (had, op mijn vorige woonplek, maar nu ook eigenlijk) een goeie huisarts die meteen begrip kon opbrengen voor alle shit die er kan omgaan in je hoofd. Zeker de jongere generatie dokters, die snappen het probleem, die staan er zelf veel dichter bij. De oudere generatie heeft nog geleerd van door te gaan no matter what… En gespecialiseerde dokters hebben inderdaad de neiging om in hun hokje te blijven. Laat je niet ontmoedigen, er zijn er genoeg die het verband snappen, en steeds meer en meer!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s