Lieze leeft

Te laat

Ik heb het niet meer kunnen zeggen, hoeveel bewondering ik voor je had. Voor je nuchterheid, je optimisme, voor hoe je altijd klaar stond voor iedereen, voor de manier waarop jij de zaak runde.

Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe fijn jij als vriendin was. Dat het zo tof was als jij er ondanks de drukke agenda toch eens bij kon zijn en dat er dan zoveel gelachen werd. Dat je met jou over alles kon praten.

Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe blij ik ben dat je van een kennis, naar een vriendin-van-een-vriendin ook gewoon een vriendin bent geworden. Eentje die ik hard gaan missen.

Want je was dan wel Sofie’ke, maar je was verdorie een grote madam!

Vandaag werd een dierbare vriendin begraven. Ze moest veel te jong en veel te snel gaan.
En naast alle mooie herinneringen, wil ik vooral ook meenemen dat je niet moet wachten met dingen te zeggen. Het kan ineens te laat zijn.

Lieze overpeinst

Leeftijd is gewoon een getal

Ik word binnenkort 40. Ik voel me geen 40, maar ik ga het wel zijn. Nu ja, hoe zou dat eigenlijk moeten voelen, die 40? Want 40 jarigen zijn er in heel veel verschillende maten, kleuren en gewichten. En toch hebben we blijkbaar een beeld in ons hoofd van hoe de gemiddelde 40-jarige er uit ziet en zich gedraagt. En laat ik daar dan vaak niet in passen, in dat beeld.

Doorgaan met lezen “Leeftijd is gewoon een getal”
Lieze overpeinst

Zalig de armen van geest

Ik ben gezegend met een goed stel hersenen. En daar ben ik dankbaar om, want het is fijn om dingen te kunnen leren met een bepaalde mate van gemak, om verbanden te kunnen leggen, om te kunnen redeneren. Alleen gaan mijn hersenen geregeld ook in overdrive, om dan niet gewoon over dingen na te denken die nuttig zijn, maar vooral om te beginnen denken over elk klein futiel dingetje. En dat is minder fijn.

Doorgaan met lezen “Zalig de armen van geest”