Lieze heeft een doel

Speel maar een beetje

In de Succesplanner die ik gebruik als agenda, wordt aan het begin gevraagd om een vision board te maken. Ik trok naar de bib om daar een namiddagje in allerlei magazines te snuisteren naar woorden en beelden die me aanspraken. Daar ging ik dan daarna thuis mee aan de slag. En hoewel ik niet bewust naar bepaalde dingen op zoek was gegaan, vond ik toch al een rode draad van wat ik wou: leven in kleur.

Doorgaan met lezen “Speel maar een beetje”
Lieze leeft

Afgeteld naar 2025

2024 was geen vlekkeloos jaar. Het was met momenten best pittig: wat financiële tegenvallers, de uitdagingen van een samengesteld gezin waar je ook nog eens een puppy bij gooit, een toxische situatie op het werk die het hele jaar impacteerde en het verlies van een lieve vriendin. Het overheersende gevoel op het einde van het jaar is dan ook vooral vermoeidheid.
Zoals jullie merkten stond ook het bloggen op een heel laat pitje, maar ik wou toch heel graag mijn typische jaaroverzicht maken. Dus ook dit jaar weer tel ik af van 9 tot 2025

Doorgaan met lezen “Afgeteld naar 2025”
Lieze overpeinst

Ze ontbreekt

Ik heb een beetje een lastige periode. Meer dan dat er op het werk vanalles speelt ga ik er (nu) niet over vertellen. Maar ik lig er wel wakker van. En ik wou dat ik er over kon praten met mijn mama. Zij is degene wiens raad ik momenteel best goed zou kunnen gebruiken. Gisterenavond besefte ik ineens dat ik exact 10 jaar geleden ook wakker lag. Ik probeerde toen de nacht door te komen voor ik op een vliegtuig kon stappen om aan haar sterfbed te zitten. En toen kwam het extra hard binnen.

Doorgaan met lezen “Ze ontbreekt”
Lieze leeft

Te laat

Ik heb het niet meer kunnen zeggen, hoeveel bewondering ik voor je had. Voor je nuchterheid, je optimisme, voor hoe je altijd klaar stond voor iedereen, voor de manier waarop jij de zaak runde.

Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe fijn jij als vriendin was. Dat het zo tof was als jij er ondanks de drukke agenda toch eens bij kon zijn en dat er dan zoveel gelachen werd. Dat je met jou over alles kon praten.

Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe blij ik ben dat je van een kennis, naar een vriendin-van-een-vriendin ook gewoon een vriendin bent geworden. Eentje die ik hard gaan missen.

Want je was dan wel Sofie’ke, maar je was verdorie een grote madam!

Vandaag werd een dierbare vriendin begraven. Ze moest veel te jong en veel te snel gaan.
En naast alle mooie herinneringen, wil ik vooral ook meenemen dat je niet moet wachten met dingen te zeggen. Het kan ineens te laat zijn.