Toen ik in mijn laatste lijst van gelukskes vermeldde dat ik mijn ondernemingsnummer had aangevraagd, was dat niet bedoeld als teaser. Toch kwam het een beetje zo over en ik kreeg direct een paar reacties van mensen die er meer over willen weten. Dus bij deze.
Ik ben behoorlijk geprivilegieerd. Ik ben blank, ben opgegroeid met alle kansen, ben hetero, heb een universitair diploma en ben gezond. Heel wat going for me dus. En ik zal absoluut niet pretenderen dat ik me daar altijd heel bewust van ben. Waar ik me de laatste maanden wel extra bewust van geworden ben, is dat er toch nog 1 privilege is dat ik mis. Ik ben namelijk geen man…
Doorgaan met lezen “Privilege”Ik geraakte niet meer tot aan een middagpauze met worstenbrood eten met de collega’s. Want die ochtend kreeg ik mijn ontslag. Van het ene op het andere moment. Dan hoor je er nog bij, het moment erna ben je bij het huisvuil gezet.
Doorgaan met lezen “Verloren maandag”2024 was geen vlekkeloos jaar. Het was met momenten best pittig: wat financiĆ«le tegenvallers, de uitdagingen van een samengesteld gezin waar je ook nog eens een puppy bij gooit, een toxische situatie op het werk die het hele jaar impacteerde en het verlies van een lieve vriendin. Het overheersende gevoel op het einde van het jaar is dan ook vooral vermoeidheid.
Zoals jullie merkten stond ook het bloggen op een heel laat pitje, maar ik wou toch heel graag mijn typische jaaroverzicht maken. Dus ook dit jaar weer tel ik af van 9 tot 2025
Kwartaal 1 van 2024, echt heel lief ben je nog niet geweest. Wat was dat allemaal seg. Ik moet er nog even van bekomen.
Ik heb het niet meer kunnen zeggen, hoeveel bewondering ik voor je had. Voor je nuchterheid, je optimisme, voor hoe je altijd klaar stond voor iedereen, voor de manier waarop jij de zaak runde.
Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe fijn jij als vriendin was. Dat het zo tof was als jij er ondanks de drukke agenda toch eens bij kon zijn en dat er dan zoveel gelachen werd. Dat je met jou over alles kon praten.
Ik heb het je niet meer kunnen zeggen, hoe blij ik ben dat je van een kennis, naar een vriendin-van-een-vriendin ook gewoon een vriendin bent geworden. Eentje die ik hard gaan missen.
Want je was dan wel Sofie’ke, maar je was verdorie een grote madam!
Vandaag werd een dierbare vriendin begraven. Ze moest veel te jong en veel te snel gaan.
En naast alle mooie herinneringen, wil ik vooral ook meenemen dat je niet moet wachten met dingen te zeggen. Het kan ineens te laat zijn.
Ik ging even het bericht van vorig jaar terugzoeken en had de intro eigenlijk kunnen laten staan. Het ging over een jaar van niet veel bloggen en toch een jaaroverzicht willen schrijven. Dat geldt voor dit jaar dus ook :-)
Doorgaan met lezen “Afgeteld naar 2024”
Ik schrijf dit op Ć©Ć©n van mijn laatste vakantiedagen van de zomer. En net omdat het Ć©Ć©n van de laatste is, dacht ik vanmorgen: ik maak er echt nog een dagje voor mezelf van want ik ben alleen thuis. Dus ik begon te denken: waar heb ik dan echt zin in vandaag? Om me toen te realiseren dat ik dat een super moeilijke vraag vind.
Lees verder: Zelfzorg op de to do listNiet dat ik geen dingen kan bedenken die ik graag nog eens zou doen. Maar ik vind het moeilijk om te voelen waar ik momenteel echt nood aan heb. Wat ik echter wel voel, is de druk van dat stemmetje in mijn hoofd dat een to do list kan bedenken van wel 100 dingen die nog in en rond het huis moeten gebeuren. Dat lijstje heeft de voorbije weken al vaak gewonnen, maar ik zou liegen als ik al die to do’s een vorm van zelfzorg zou noemen.
Waarom is het toch zo lastig om alle moetjes eventjes aan de kant te schuiven en te kiezen voor dingen die me gelukkig maken, waar ik plezier in kan vinden? En om soms zelf niet meer goed te weten waar dat plezier in zit omdat alles is ondergesneeuwd onder zoveel dingen die nog moeten gebeuren. Hoog tijd dus om die cursus zelfzorg er nog eens bij te nemen. Die zou dus beter eens op die to do list terecht komen. In tussentijd ga ik mezelf maar eens trakteren op een lekkere lunch.
Ik heb niet zo veel geblogd dit jaar. En ik ga hier ook niet plechtig beloven dat ik er weer super veel ga zijn het komende jaar, want dat zijn goeie voornemens die dan toch alleen maar mislukken. Maar ik blijf wel de traditie volgen van terug te kijken op het jaar.
Doorgaan met lezen “Afgeteld naar 2023”
Het is wat, om bij te kunnen houden wat er allemaal in onze maatschappij gebeurt op gebied van jezelf mogen zijn (nee, ik ga niet het woord woke gebruiken). Ik voel me nog niet oud genoeg om mijn leeftijd als excuus te gebruiken dat ik niet meer altijd mee ben, maar soms wordt het toch moeilijk om het allemaal te blijven volgen.
Doorgaan met lezen “Uit z’n rol”
levelieze.com 