Eerder deze week werd ik onderuit geschopt door een blogpost op 365 dagen succesvol (jammer genoeg niet meer beschikbaar ondertussen).
Het was dat ik in een kille vergaderzaal zat met de poetsvrouw die hier rondliep, of ik was huilend ingestort. Nu kon ik de tranen nog net tegenhouden (ik verwonder me er trouwens over dat die nog niet op zijn). Doorgaan met lezen “Sterk”
Ik voel me heel vaak boos. Op de wereld. Omdat ik maar niet kan begrijpen waarom alle ellende van de afgelopen jaren mij moet overkomen. Omdat ik geen slecht mens ben en slechte dingen moeten maar bij slechte mensen gebeuren. Omdat ik maar emmertjes stront over mij lijk te krijgen en mijn vriendinnen niet, ik krijg hun deel gewoon bij. Omdat ik elke keer als ik weer bijna naar boven was gekropen, toch weer naar beneden werd getrokken. Omdat het allemaal gewoon niet eerlijk is. Doorgaan met lezen “Lieze is boos”
Toch hopen dat hij belt. Gewoon. Om te horen hoe het er mee is. Om zo een teken te geven dat hij toch nog om me geeft. Dat ik in iemands leven belangrijk ben. Dat er iemand is die aan me denkt. Ook al zijn we uit elkaar. Ook al weten we allebei dat het samen niet lukt. Gevoelens schakel je nu eenmaal niet uit met rationaliteit. Doorgaan met lezen “Tegen beter weten in”
Een aantal maanden geleden stierf mijn mama. Heel onverwacht. Het ene moment genietend van het leven, de volgende minuut van ons weggerukt. Aan haar ziekbed probeerde ik nog alles te vertellen wat ik nog zeggen wou, ook al kwam er nooit meer een antwoord. Nu denk ik elke dag nog aan dingen ik aan nog aan haar zou willen vragen: Doorgaan met lezen “Wat ik je nog wilde vragen”
levelieze.com 