Ik kan bijna niet geloven dat het al juni is. Gelukkig brengt juni het vooruitzicht van de zomer en van meer mogelijkheden in vergelijking met de voorbije maanden. Na het nieuws van woensdag begin ik al te dromen van iets gaan drinken met mijn vriendinnen, hopelijk komt dat er ook snel van. Doorgaan met lezen “Lieze checkt in #197”
Wat is er met mij gebeurd? Het is een vraag die me de laatste tijd bezig houdt. Want ik heb het gevoel dat ik een stukje van mezelf ben verloren dat ik misschien toch liever niet kwijt wou. Ik vind van mezelf dat ik iemand ben die best wel aandacht heeft voor persoonlijke groei. En dat ik daar ook al heel wat stappen heb in gezet. De bedoeling is dan natuurlijk wel dat je groeit naar een betere versie van jezelf. Of beter gezegd: een versie waar je jezelf gelukkiger bij voelt. Doorgaan met lezen “Gezocht: vrouw die zich kan smijten”
Het was een rare week. Er kwam niks uit mijn pen (allee, toetsenbord) gevloeid, ook al zat er veel in mijn hoofd. Vaak helpt schrijven me om dingen op een rijtje te zetten, maar nu krijg ik het er niet zo goed uit. Of toch niet om hier te zetten, want er zijn wat dingen bij die misschien verkeerd kunne worden opgevat. Dus laat ik het (voorlopig) maar.
Doorgaan met lezen “Lieze checkt in #196”
Ik ging bijna zeggen dat ik deze week amper heb gemerkt dat Corona rondwaart in de wereld, maar dat is niet helemaal waar. Want ook al kon ik voor een aantal dingen veel meer terug naar normaal, het is natuurlijk een nieuw normaal. Maar eentje waar ik mee kan leven als dat betekent dat ik terug wat meer kan buiten komen en mensen zien. Voor mij was het alvast een topweek.
Doorgaan met lezen “Lieze checkt in #195”
Op een rare manier voelde het deze week toch weer net iets normaler. Ik moest op een paar plekken zijn dus ik kwam een paar keer uit mijn kot, wat natuurlijk al dadelijk voor wat meer afwisseling zorgt in de week.
Deze week maar weer eens een lijstje van ergernissen, maar vooral ook gelukskes. Vorige week was een hele zware, ik was behoorlijk gecrasht maar deze week ging gelukkig een pak beter. Doorgaan met lezen “Lieze checkt in #193”
Ik reed deze week naar de winkel, stond op de parking en had zin om te wenen (ik deed het daar niet, maar er vloeiden heel veel tranen op andere momenten deze week). Want hoe onnozel het ook is, ik wil naar de supermarkt kunnen zonder dat ik moet aanschuiven, zonder dat ik moet kijken waar de ontsmette karren staan, zonder dat ik moet nadenken over de mensen rond mij. Ik wil terug naar normaal.
Na 6 weken leefde ik een beetje op hoop, maar het overheersende gevoel na vrijdag was vooral verslagenheid. De persconferentie was echt een draak van een vertoning en slaagde er in mijn ogen vooral in om mensen te deprimeren. Op professioneel gebied ben ik uiteraard blij dat ze de economie terug op gang gaan trekken, maar op persoonlijk vlak was het toch een klap. Er werd aangekondigd dat we gingen horen hoe de versoepeling zou verlopen en op 1 of andere manier zijn ze er in geslaagd om het te doen voelen als een verzwaring, of ligt dat aan mij?
Man wat heb ik dit onderschat. Waar ik een maand geleden nog heel optimistisch schreef dat we dit kunnen, voelt dat nu soms toch niet meer zo makkelijk. Ik omschreef het nog als ‘gewoon wat wegblijven van elkaar’, maar toen kon wilde ik nog niet geloven dat dat niet een paar weken maar een paar maanden zou zijn. En mensen zijn daar niet voor gemaakt, om maanden geen echt menselijk contact te hebben. Doorgaan met lezen “Niet te vergelijken”
Altijd druk, altijd iets te doen. Het lijkt wel of het gros van de mensen altijd een zekere onrust ervaart omdat er altijd nog wel iets op het to do lijstje staat. Het is een drukte van jewelste want als het geen job is die tijd vraagt, dan is het wel een hobby die je wil doen, je gezin dat aandacht vraagt, een etentje of feest waar je op bent uitgenodigd of klusje dat nog moet afgewerkt worden. En dan horen we langs alle kanten dat mensen te weinig tijd hebben. Doorgaan met lezen “De onrust van de tijd”
levelieze.com 