Toen ik dinsdag schreef over hoe ik mezelf elke dag test en evalueer en dus elke dag examen moet doen, schreef ik er bij dat het niet goed genoeg lijkt tot ik zou kunnen bereiken wat ik ‘normaal’ vind. Maar dat betekent natuurlijk ook dat ik dus een bepaald beeld heb van wat normaal is. En dat beeld durft al eens behoorlijk verstoord te zijn. Doorgaan met lezen “Waar ligt de lat?”
Ze is weer bezig, de blokperiode voor de studenten. Hele dagen studeren voor examens, stress voelen, discipline proberen te houden… Het is toch een behoorlijk vermoeiende periode. Want je probeert goed genoeg je best te doen om een goeie evaluatie te krijgen en dat vraagt behoorlijk wat energie. Misschien daarom dat ik vaak nog altijd vermoeid ben, want mijn psycholoog wees me er overlaatst op dat ik nog steeds in examenperiode zit, elke dag opnieuw. Doorgaan met lezen “Elke dag examen”
De laatste weken is er één gevoel dat overheerst. Een gevoel van gelatenheid. De dingen zijn zoals ze zijn en het is nu zo. Ik ben 35, zonder partner, zonder kinderen en blijkbaar is het niet voor mij weg gelegd om dat wel te hebben. Ik ben het geloof kwijt dat die dingen nog komen. Dat klinkt nu misschien heel melodramatisch, maar ik krijg het gevoel niet van me afgeschud. Doorgaan met lezen “De plooi”
Als mensen het moeilijk hebben, wordt er wel eens gezegd dat je enkel op je pad krijgt wat je aan kan. Geen idee of dat uit een religie komt of van ergens anders, maar meestal proberen mensen het te gebruiken als troostende woorden. Ze willen je gerust stellen dat je ongetwijfeld sterk genoeg bent om alle miserie te overleven. Doorgaan met lezen “Wat ik aan kan”
Als ik hier op mijn blog schrijf of op dingen reageer, dan doe ik dat vanuit mijn eigen leefwereld en vanuit hoe het voor mij aanvoelt. Voor mij is dat echt. Maar voor iemand anders voelt het misschien heel anders aan. Want we hebben allemaal ons eigen referentiekader. Doorgaan met lezen “Mijn gedacht”
Je hebt zo van die eigenschappen van andere mensen die super hard in je allergie zitten. Dat kan gaan over arrogantie, opdringerigheid,pessimisme… Maar mijn allergie is vooral het niet nemen van verantwoordelijkheid. Dat komt natuurlijk omdat ik net wel iemand ben met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. En misschien is dat bij mij iets te groot om goed te zijn, maar je krijgt me dus echt op mijn paard door verantwoordelijkheid af te schuiven. Doorgaan met lezen “Verantwoordelijkheid”
Dat ik geregeld depressieve gevoelens heb, is voor lezers hier waarschijnlijk geen verrassing. Ik zal het zelden zo benoemen want ik wil zo ver mogelijk wegblijven van het woord depressie, maar de gevoelens zijn er wel. En soms voelt het alsof ik er een dagtaak van maak om ze zo goed mogelijk te onderdrukken in de omgang met andere mensen. Doorgaan met lezen “Slechte verstopper”
Ik kan super goed gedachten lezen van mensen. In bijna elke situatie weet ik te voorspellen wat ze denken, gaan zeggen en gaan doen. Of dat denk ik toch, want ik lees eigenlijk helemaal geen gedachten, ik vul dat gewoon zelf in. Doorgaan met lezen “Gedachtenlezer”
Leeftijd is gewoon een getal. Dat wordt gezegd, maar het voelt zo niet. Want aan sommige leeftijden hangt onbewust een bepaald label. En 35 is voor mij een heel geladen getal. Doorgaan met lezen “35”
Ik kreeg overlaatst volgende metafoor voorgeschoteld: in de koers heb je 1 iemand die als eerste over de streep komt, maar je hebt ook het peloton. En ze doen allemaal hard hun best, zowel die eerste als al degenen erachter. Want vaak haalt iemand uit het peloton het net niet. Vaak zit het peloton die eerste op de hielen en is het verschil aan de meet maar heel klein. Dat wil daarom niet zeggen dat die niet goed kan fietsen en niet voldoende inzet toont, het betekent gewoon dat er nog iemand voor zat. Doorgaan met lezen “Op achtervolgen aangewezen”
