Bovenstaande uitspraak is er voor mij vaak boenk op. Veel dagen lijken lang te duren en toch vliegen de jaren voorbij. En ook al ben ik iemand die graag een zekere mate van voorspelbaarheid zou willen in het leven, toch blijkt elke keer maar weer dat het leven vaak helemaal niet voorspelbaar is. Zelfs niet als je ouder wordt. Want ook dan kan er nog heel veel veranderen op een jaar of 5 (ook zonder Corona ja).
Doorgaan met lezen “Wat ik 5 jaar geleden niet had gedacht”
Aangezien er nog bijna nergens raambekleding hangt in huis, kan je op sommige plaatsen nog ongegeneerd binnenkijken. Uiteraard hangt er wel folie op de ramen van de doucheruimte en de badkamer, voyeurs heb ik nu ook weer niet nodig, maar in de andere ruimtes dus nog niet. Maar wat zou je nu zien als je zou binnen gluren? Dat is iets wat een aantal bloggers al eens vertelden en ik volg in hun voetsporen.
Doorgaan met lezen “Als je hier kon binnen gluren”Het zal zondag alweer de 7e moederdag zijn zonder moeder. Je kan denken dat die dag dan wat passeert, want ook mijn schoonmoeder is er niet meer en heb zelf geen kindjes. Toch proberen we er een dag van te maken waarop mama nog in de spotlight staat. Soms met de hele familie, dit jaar gewoon met ons gezin. Al gaat het dan vaak meer over het samenzijn en niet zozeer over het praten over haar nagedachtenis. Daarom schrijf ik hier graag wat losse herinneringen neer.
Doorgaan met lezen “Ode aan mama”Ik sliep vorige week een nacht in een tent, tussen de maïsplanten. Hoe ik daar terechtkwam? Ik had op sociale media bij een collega en een familielid gezien dat ze dat ook hadden gedaan en dat zag er leuk uit. Dus ik liet dat aan mijn vriend zien, die kamperen sowieso tof vindt en bijgevolg zaten we daar een paar dagen later zelf. Compleet geïnfluencet dus (sorry, zelfs Google lijkt niet goed te weten hoe je dat moet vervoegen, dus wie weet staat hier nu een dt-fout).
Doorgaan met lezen “Onder de invloed”
Ja kijk, hier ben ik dan toch weer met een check-in. Ik ga ze gewoon schrijven als ik er zin in heb en soms zal ik dan wel eens een weekje overslaan. Moet allemaal kunnen.
*Ik gooi er nog eens een tag tussen. Eentje over lezen. Dat past wel mooi in de zomer vind ik. De zomer is typisch een periode dat er meer tijd is om in een boek te duiken (al was dat bij mij dit voorjaar ook wel het geval). Maar hier dus mijn leesgewoonten op een rijtje.
Beetje luguber onderwerp misschien, maar aangezien ik van het overlijden van mijn mama heb geleerd dat het belangrijk is om over zo’n dingen te praten, ga ik de tag die ik zag bij Life in words toch ook eens invullen.
Doorgaan met lezen “Het einde”Ik zit hier nu al eventjes te denken of ik nog een weekoverzichtje zou schrijven. Gisteren had ik er niet zo’n zin in, om dan te denken dat ik het misschien toch wel zou doen, maar nu voelt het ook nog niet alsof ik het wil neerpennen. Niet dat er iets mis was met de week hoor, maar ik ben de weekoverzichtjes precies een beetje beu. Ik merk dat ik ze bij anderen de laatste tijd ook minder lees. Na een tijd is het toch een beetje een opsomming van vaak dezelfde dingen. En dan komt de vraag: schrijf je zo’n overzichtjes voor jezelf om op terug te kunnen kijken of schrijf je ze ook voor iemand anders?
Over dat laatste had ik in een andere context vorige week nog een discussie met mijn vriend. Er was een herdenkingsmis voor zijn pepe. Wij zijn allebei geen kerkgangers en zaten daar een beetje tegen onze zin. Achteraf zei ik dat we misschien beter de volgende keer aan zijn meme zouden vragen of ze het ok vindt dat we wel afkomen om samen te zijn met de familie, maar het kerkstukje zouden overslaan. Hij vond dat precies niet kunnen, maar waarom niet eigenlijk? Op zo’n moment zit je daar voor haar, niet voor jezelf of de persoon die al lang overleden is. Als zij het heel belangrijk vindt dat we meegaan, dan zou ik dat doen voor haar, maar als het haar niet uitmaakt, waarom zou ik dan tegen mijn overtuigingen ingaan?
Dat ik geen fan ben van de kerk betekent trouwens niet dat ik niet geïnteresseerd ben in geloof. Ik lees op dit moment een boek over Urk en een roman over de hugenotenoorlogen 500 jaar geleden. Ik moet zeggen dat die mij alleen maar sterken in mijn mening over de kerk als instituut. Waar geloof op zich mensen heel gelukkig kan maken, heeft de katholieke kerk toch eigenlijk al voor heel veel miserie gezorgd. En het valt op dat er in 500 jaar op dat gebied misschien nog niet eens zoveel veranderd is, al is de manier waarop dan wel verschillend.
Maar kijk, ik ga mij dus nog wat in mijn boeken verdiepen. En dat weekoverzicht, daar denk ik nog eens over na. Misschien krijg je aanstaande zondag wel terug eentje. En misschien ook niet ;-)
levelieze.com 