15 augustus, door ons in de provincie Antwerpen wordt vandaag moederdag gevierd. Voor mij de eerste moederdag zonder mama. Een dag om haar heel erg te missen, maar ook gewoon om met heel veel warmte vandaag nog net iets meer terug te denken. Doorgaan met lezen “Moederdag”
Er wordt wel eens gezegd van mensen die gestorven zijn, dat ze op het kerkhof liggen. Ik heb dat gevoel niet. Voor mij ligt mijn mama niet op het kerkhof. Als ik al in iets geloof, dan is het dat mama hierboven ergens is en hopelijk toekijkt hoe het met ons gaat. Maar ze ligt niet op het kerkhof. Haar as zit in een potje, begraven op het kerkhof. Maar dat is maar wat overblijft van haar lichaam, het is niet wie zij is. Doorgaan met lezen “Op het kerkhof”
Naar de markt van, ik vind het wel eens leuk. Beetje rondkijken, tussen de mensen slenteren en af en toe iets kopen. Zeker op vakantie vind ik het zalig. Op de markt leer je de specialiteiten en de geuren van de regio kennen. Het is ook de ideale plaats om op souvenirs te jagen: kruiden voor mama, wijn voor papa, een t-shirt voor mezelf, juwelen voor de zus…voor ieder wat wils. Doorgaan met lezen “Op de markt”
In mijn vorige 2 relatie was ik niet alleen vriendin, maar ook stiefmama. De eerste kreeg was er eentje om de 2 weekends, de tweede keer waren er om de week 2 bengels die mee in de planning zaten. Ik zag ze graag, die stiefkindjes. Maar het maakt een relatie starten en onderhouden met hun papa er niet makkelijker op. Je leert iemand kennen en wordt smoorverliefd. En met die roze bril van verliefdheid neem je de kindjes er met heel veel plezier bij. Doorgaan met lezen “Plusmama”
Een aantal weken geleden was er op Libelle tv een reportage over de vader van een meisje dat stierf in de busramp van Sierre. Er werd veel over geschreven omdat de presentatrice zelf moest huilen, maar mij bleef een ander stukje meer bij. De vader praat in het programma namelijk over loslaten. Iedereen zegt hem maar dat hij het moet loslaten. En dat zinnetje is mij maar al te bekend. Doorgaan met lezen “Vasthouden”
Sorry mama, dat ik je de weken voor je dood zoveel verdriet deed. Dat jij de bliksemafleider moest zijn die al mijn woede en verdriet opving omdat ik het nergens anders kwijt kon. Dat je moest zien hoe ik mezelf de dieperik induwde voor een vent die me niet graag kon zien en dat maar niet kon loslaten. Dat ik geen interesse had in alle goedbedoelde oplossingen die je maar bleef aandragen, maar liever in mijn donker hoekje bleef zitten. Doorgaan met lezen “Sorry mama”
Een aantal maanden geleden stierf mijn mama. Heel onverwacht. Het ene moment genietend van het leven, de volgende minuut van ons weggerukt. Aan haar ziekbed probeerde ik nog alles te vertellen wat ik nog zeggen wou, ook al kwam er nooit meer een antwoord. Nu denk ik elke dag nog aan dingen ik aan nog aan haar zou willen vragen: Doorgaan met lezen “Wat ik je nog wilde vragen”
levelieze.com 