Lieze overpeinst

Aan de zijlijn

Het is gemakkelijk als het over een ander gaat: goeie raad geven. Het lijkt voor anderen soms zo duidelijk wat je moet doen, maar zelf zie je dat daarom niet automatisch zo. Voor iemand die het er buiten staat is het makkelijk praten, want dan komt er geen of minder gevoel bij kijken dus dan ziet het er allemaal wat lichter uit. Maar die goedbedoelde raad komt daarom niet altijd zo goed aan. Doorgaan met lezen “Aan de zijlijn”

Lieze overpeinst

Grote mannen

Trump, Assad, Poetin, Erdogan, niet mijn favoriete mannen. Ze zitten dan wel vaak in het nieuws, zelden is dat om iets waarover ik enthousiast word. Het is eerder ergernis die naar boven komt. Maar wie ben ik he, want er zijn op de wereld heel veel mensen die wel voorstander zijn van die mannen. Ze stemmen er zelfs voor, ook al kan ik dat moeilijk begrijpen. Doorgaan met lezen “Grote mannen”

Lieze overpeinst

Dat gaat vanzelf

Als ik moet stappen, dan moet ik niet meer nadenken over hoe ik mijn voeten moet zetten om vooruit te geraken. Als ik iets wil zeggen, dan lukt dat vanzelf, zonder dat ik eerst moet zoeken naar de juiste letters en woorden. Bij het autorijden moet ik niet meer zoals in het begin heel erg letten op koppeling langzaam loslaten en gas geven, ik voel dat ondertussen aan. Als ik na lange tijd terug op mijn fiets kruip, dan weet ik nog gewoon hoe dat moet, ook al wiebelde ik jaren geleden nog heel erg voor ik vertrokken geraakte. Doorgaan met lezen “Dat gaat vanzelf”

Lieze laat los

Tot het einde

Als je ergens aan begint, dan moet je het ook afmaken. Dat heb ik vroeger thuis geleerd. Doorzetten en niet te snel opgeven. Niet dat ik dat altijd zo fijn vond hoor. Ik herinner me meer dan 1 moment dat ik echt wou stoppen met muziekschool en dat ze dan thuis zeiden dat ik dan eerst het schooljaar moest uitdoen (en elke keer opnieuw besloot ik in september om toch terug te beginnen trouwens). Maar het leerde me wel een wijze les en ik denk dat ik wel van mezelf kan zeggen dat ik een doorzetter ben. Doorgaan met lezen “Tot het einde”

Lieze overpeinst

Ik tegen de anderen

Op aanraden van heel wat mensen rond mij, las ik een aantal weken geleden het boek ‘Een klein leven’ van Hanya Yanagihara. En het is ook echt een aanrader want het is een geweldig boek. Er zijn meer dan 700 bladzijden, maar als je die gelezen hebt, is het eigenlijk nog altijd te snel om afscheid te nemen van de personages. Ik vind het dus zelf ook een grote aanrader. Maar wees gewaarschuwd, dit boek blijft even hangen en ik was er even niet goed van. Doorgaan met lezen “Ik tegen de anderen”

Lieze overpeinst

Die dinsdag

Vorig jaar na de aanslagen schreef ik er een week na het gebeuren over. Niet veel, want ik had het gevoel dat alles al gezegd was. Dat er misschien zelfs al te veel gezegd was. Ik had daar niet veel meer aan toe te voegen. De foto die er bij staat is van wat ik die 22e maart neerschreef aan het stadhuis van Antwerpen en op die manier had ik gezegd wat ik zeggen wou.

Vandaag is er weer heel veel te lezen over die dinsdag. Doorgaan met lezen “Die dinsdag”

Lieze laat los

Een soort van liefdesverdriet

Liefdesverdriet, daar zou ik in mijn oude dagboeken ongetwijfeld heel wat schrijfsels over vinden. Want wie heeft het nooit meegemaakt, ongelukkig zijn door een relatie die stuk liep of iemand die je kei hard zag zitten maar waarbij het niet wederzijds bleek te zijn. Ik kan wel een aantal jongens bedenken waarvoor ik liefdesverdriet heb gehad, dat hoort nu eenmaal bij het leven.

Maar soms heb ik het gevoel van nu nog met liefdesverdriet te zitten. Doorgaan met lezen “Een soort van liefdesverdriet”