365 dagen geleden.
De laatste knuffel, de laatste zoen, en zoveel dingen die ik nog eens zou willen overdoen…
Puur leedvermaak is het, op woensdagavond naar Jani kijken op tv. Hoe geweldig zijn die zijn comments! Ik word er helemaal vrolijk van om hem bezig te horen. Als hij zo’n dingen over mij zou zeggen, zou de vrolijkheid snel weg zijn, maar nu het op televisie komt, is het gewoon pure ontspanning om hem aan het werk te zien met hopeloze gevallen. Doorgaan met lezen “All we need is Jani”
Gisteren had ik afgesproken met mijn studievriendinnen van vroeger. We wonen verspreid over het land, dus we lopen de deur niet plat bij elkaar, maar een keer of 4 per jaar proberen we toch zeker om een datum in onze agenda te vinden dat we allemaal vrij zijn zodat we kunnen bijpraten.
Net omdat we allemaal ergens anders wonen, is onze studentenstad Leuven vaak de plaats om samen te komen. Zo ook gisteren. Doorgaan met lezen “De geur van”
Nog 2 werkdagen en dan is het terug weekend. En na dat weekend zijn mijn collega’s terug uit verlof. Ik denk dat ik hen in de armen ga vliegen en zo blij ga zijn om hen terug te zien. Want momenteel is het niet fijn op het werk. De collega’s die er wel zijn staan zo onder stress, dat het huilen ons momenteel vaak nader staat dan het lachen. We hopen allemaal op een klein beetje beterschap als ons team terug compleet is. Doorgaan met lezen “Aftellen”
Jaja, ik ben er nog hoor. Bloggen stond deze week alleen nogal laag op het lijstje, wegens een overvolle agenda. Ik heb amper alle blogs gelezen die ik wilde lezen en schrijven schoot er dus al helemaal over. Het leek wel een wedloop tegen de tijd, ik heb het gevoel dat ik geen 5 minuten ben thuis geweest de afgelopen week. Doorgaan met lezen “Waar is Lieze?”
Buiten regen, binnen frisjes en ik alleen thuis. Zo was het gisterenavond. Nu is het wel vaker zo, maar gisterenavond voelde ik me er triestig bij. En miste ik echt wel iemand om mee te knuffelen op de zetel. Want het is niet dat ik wilde dat ik op stap was, ik voel me op zich wel goed knus thuis, maar het alleen zijn overviel me wel weer wat. Doorgaan met lezen “Triest”
De krant berichtte vandaag over een onderzoek dat zegt dat herhalingen van series bekijken gezond zou zijn. Het zou je op je gemak stellen en een positieve boost geven omdat de personages al herkenbaar zijn en dat minder mentale energie vraagt. Mensen die dat doen zouden meer wilskracht en zelfbeheersing hebben. Als dat waar is, dan moet ik wel heel gezond zijn, want ik bezondig me vaak aan herhalingen op televisie. Doorgaan met lezen “Herhalingen”
Ik heb al een jaar haar stem niet meer gehoord. Al een jaar niet meer met haar gepraat. Ik kon haar wel nog vastpakken, maar toen was ze al niet meer echt mijn mama. Doorgaan met lezen “Mama”
Een vriendin van mij begon vandaag met een blog, opgebouwd rond de dingen die haar inspireren. Een andere blogster die ik volg, deelt dan weer haar lichtpuntjes. En bij nog anderen zie ik vaak blogs verschijnen over waar ze dankbaar voor zijn. Het deed me nadenken over wat mij inspiratie geeft en wat voor mij lichtpuntjes zijn. Niet dat ik er nooit bij stil sta. Doorgaan met lezen “Geïnspireerd”
Vanmorgen rond een uur of 9 in Brussel Noord: het station ligt er rustig bij. Geen vluchtelingen te zien en het is redelijk rustig. Bij het buitenkomen zie ik wel een hele politiemacht staan. Niet voor de asielzoekers in het park, maar voor de boeren die gaan komen betogen. Ik wandel met een grote zak broodjes over straat. Niemand die me lastig valt of probeert om dingen uit mijn handen te trekken, zoals sommige media me proberen bang te maken. Doorgaan met lezen “Misdadigers”