Vrienden kan je kiezen. Het zijn mensen die op één of andere manier je leven komen binnen wandelen, er is een klik en je wandelt daarna samen verder. En soms gebeurt het dat de wegen later toch weer scheiden en dat is eigenlijk gewoon ok. Met familie ligt dat toch een beetje anders. Doorgaan met lezen “Is een familieband heilig?”
Trump, Assad, Poetin, Erdogan, niet mijn favoriete mannen. Ze zitten dan wel vaak in het nieuws, zelden is dat om iets waarover ik enthousiast word. Het is eerder ergernis die naar boven komt. Maar wie ben ik he, want er zijn op de wereld heel veel mensen die wel voorstander zijn van die mannen. Ze stemmen er zelfs voor, ook al kan ik dat moeilijk begrijpen. Doorgaan met lezen “Grote mannen”
Als ik moet stappen, dan moet ik niet meer nadenken over hoe ik mijn voeten moet zetten om vooruit te geraken. Als ik iets wil zeggen, dan lukt dat vanzelf, zonder dat ik eerst moet zoeken naar de juiste letters en woorden. Bij het autorijden moet ik niet meer zoals in het begin heel erg letten op koppeling langzaam loslaten en gas geven, ik voel dat ondertussen aan. Als ik na lange tijd terug op mijn fiets kruip, dan weet ik nog gewoon hoe dat moet, ook al wiebelde ik jaren geleden nog heel erg voor ik vertrokken geraakte. Doorgaan met lezen “Dat gaat vanzelf”
Me heel klein maken, niks moeten doen, niks horen, niks voelen. Dat zou ik op dit moment willen. Niet hoeven denken aan alle slechte dingen die me al overkomen zijn. Niet de pijn hoeven voelen van de leegte die er is. Gewoon eventjes verdwijnen en de wereld buiten sluiten. Doorgaan met lezen “Een andere plek”
Op aanraden van heel wat mensen rond mij, las ik een aantal weken geleden het boek ‘Een klein leven’ van Hanya Yanagihara. En het is ook echt een aanrader want het is een geweldig boek. Er zijn meer dan 700 bladzijden, maar als je die gelezen hebt, is het eigenlijk nog altijd te snel om afscheid te nemen van de personages. Ik vind het dus zelf ook een grote aanrader. Maar wees gewaarschuwd, dit boek blijft even hangen en ik was er even niet goed van. Doorgaan met lezen “Ik tegen de anderen”
Vorig jaar na de aanslagen schreef ik er een week na het gebeuren over. Niet veel, want ik had het gevoel dat alles al gezegd was. Dat er misschien zelfs al te veel gezegd was. Ik had daar niet veel meer aan toe te voegen. De foto die er bij staat is van wat ik die 22e maart neerschreef aan het stadhuis van Antwerpen en op die manier had ik gezegd wat ik zeggen wou.
Vandaag is er weer heel veel te lezen over die dinsdag. Doorgaan met lezen “Die dinsdag”
Ik kocht vorige week een nieuwe laptop. De vorige was na jaar wat versleten en nogal een log ding, dus die maakte plaats voor een lichtgewichtje dat iets sneller werkt. Wat je dan natuurlijk moet doen is alles overzetten van de ene naar de andere (of in dit geval van de oude computer naar de cloud). Heel veel dingen waren dat niet, vooral heel wat foto’s van de voorbije jaren. Ik ging er nog eens door om te kijken welke ik wilde overzetten en dat was bij momenten behoorlijk confronterend want een aantal dingen vielen me op. Doorgaan met lezen “De nostalgische tour”
Puberen, dat hebben we allemaal meegemaakt. Bij de ene al wat langer geleden dan bij de andere. Ook bij mij liggen mijn puberjaren al een tijdje achter me. En ik vond ze niet altijd zo gemakkelijk. Er werd thuis wel eens met deuren geslagen en er waren ook geregeld tranen door liefdesverdriet, ruzie met een vriendin of andere dingen die nu heel pietluttig lijken. Ik wilde zo graag snel groot zijn en aan het ‘echte’ leven beginnen, maar dan kom je af en toe wel eens jezelf tegen. Doorgaan met lezen “Vroeger was het beter”
Vertel het niet tegen mijn grote baas, want die heeft liever dat we bij de zelfstandige handelaar kopen, maar ik (en mijn collega’s) bestel wel eens iets online bij een grote speler. Niet altijd hoor, voor heel wat dingen ga ik nog gewoon naar de winkel, maar soms is de keuze online groter en de prijs kleiner en dan laat ik me verleiden door de gemakzucht. Doorgaan met lezen “De zottigheid van online kopen”
Mijn mama stierf aan een hersenbloeding. Een bommetje dat in haar hoofd zat en ineens besliste om te barsten. We hadden dat totaal niet zien aankomen. Maar toen we achteraf wat verder nadachten, hadden we het misschien toch kunnen voorzien. Mama is namelijk niet de enige in de familie die dit heeft meegemaakt. Het is niets om trots op te zijn, maar het zit dus wel in de familie. Doorgaan met lezen “Erfelijk belast”
