Gisteren had ik afgesproken met mijn studievriendinnen van vroeger. We wonen verspreid over het land, dus we lopen de deur niet plat bij elkaar, maar een keer of 4 per jaar proberen we toch zeker om een datum in onze agenda te vinden dat we allemaal vrij zijn zodat we kunnen bijpraten.
Net omdat we allemaal ergens anders wonen, is onze studentenstad Leuven vaak de plaats om samen te komen. Zo ook gisteren. Doorgaan met lezen “De geur van”
Vanmorgen rond een uur of 9 in Brussel Noord: het station ligt er rustig bij. Geen vluchtelingen te zien en het is redelijk rustig. Bij het buitenkomen zie ik wel een hele politiemacht staan. Niet voor de asielzoekers in het park, maar voor de boeren die gaan komen betogen. Ik wandel met een grote zak broodjes over straat. Niemand die me lastig valt of probeert om dingen uit mijn handen te trekken, zoals sommige media me proberen bang te maken. Doorgaan met lezen “Misdadigers”
De voorbije 4 jaar was ik voorzitster van een vereniging. Ik zat al langer in het bestuur en toen de vorige voorzitster vertrok, nam ik de fakkel van haar over. Een beetje omdat niemand anders het wou doen, maar ik had er ook wel zin in. Ik begon er aan met veel enthousiasme, maar na een aantal jaar had ik het wel gehad. Ik wil de dingen namelijk goed doen. En als voorzitster voelde ik een bepaalde verantwoordelijkheid. Doorgaan met lezen “Moetjes en magjes”
Sinds ik blog, lees ik ook heel wat meer blogs. Sommige kom ik toevallig tegen, anderen worden aangeraden door anderen en soms ga ik hier op WordPress ook wel eens neuzen tussen de suggesties. Ik lees vooral graag over de dagdagelijkse dingen, mensen die hun gedachtespinsels verwoorden en waar ik me vaak in kan herkennen. Doorgaan met lezen “Blogvriendinnetjes”
Vandaag had ik een afspraak met een klant die overweegt om een zaak te starten (net als de meeste van mijn klanten trouwens, dat is nu eenmaal eigen aan de job). Ze is volop bezig met het schrijven van haar plannen, maar begint ineens te twijfelen of ze het wel zou doen. Niet omdat ze het niet meer wilt, maar omdat ze denkt dat ze het niet gaat kunnen. ‘Waarom zouden mensen me betalen voor raad die zo voor de hand liggend is?’, vroeg ze zich af. Doorgaan met lezen “Talent”
Gisteren maakte ik het mapje ‘Verwijderde items’ van mijn mailbox op het werk leeg: 165 items. Lijkt weinig misschien, maar ik had die map vorige week ook al eens leeggemaakt. Op een paar dagen tijd had ik dus alweer een hele verzameling opgebouwd. 165 mailtjes die ik niet meer nodig had, naast al degenen die ik wel nog ergens heb bewaard om te klasseren om nog iets mee te doen. Doorgaan met lezen “Verwijderde items”
Als het wat moeilijker gaat, moet je terug naar je basis gaan en terugvallen op wie je bent. Dat is de theorie die ik hoor. Maar hoe pak je dat aan als je het zo moeilijk hebt, dat je eigenlijk niet meer weet wie je bent?
De grootste uitdaging in mijn leven, is mijn plaats vinden. En in die bijna wanhopige zoektocht, neem ik maar zoveel mogelijk rollen op in de hoop om uiteindelijk de rol van mijn leven te vinden. Sommige rollen heb ik bewust gekozen, anderen kreeg ik opgelegd van de buitenwereld. Maar soms wordt je de rol. En hoe weet je dan nog wie de persoon achter die rol is? Doorgaan met lezen “Wie ben ik?”
Gisteren moest ik voor een vergadering naar Brussel. Met de auto naar daar rijden zou echt een straf zijn, dus nam ik de trein (wat ook niet altijd een pretje is, maar gisteren geen klachten). Ik was wat te vroeg, dus trakteerde mezelf nog op een warme chocomelk van Starbucks en zette me op een bankje in het station. En dan is er altijd wel iets te zien, mensjes kijken is nu eenmaal een leuke hobby. Doorgaan met lezen “Gependel”
Soms zou ik willen dat ik onzichtbaar was. Dat ik gewoon in mijn coconnetje kon kruipen, in een soort van winterslaap, en wakker kon worden als het leven daarbuiten wat liever voor me is. Dat ik me niet zo ongelukkig hoef te voelen over de dingen die gebeuren in mijn leven en dat de slechte dingen me niet meer vinden. Doorgaan met lezen “Onzichtbaar”
Het is ongetwijfeld de meest gestelde vraag op de wereld en toch hoor ik ze de laatste tijd amper.
Eigenlijk is ‘hoe is het’ ook helemaal geen echte vraag. Want het lijkt wel een open vraag, maar eigenlijk worden maar 2 antwoorden goedgekeurd. Ofwel zege je gewoon ‘goed’ zodat de vraag uit de weg is en je verder kan met het gesprek. Ofwel kies je voor optie 2 en ga je voor ‘druk druk druk’ want dan ben je pas helemaal mee in het hippe leventje van veel te veel te doen. Doorgaan met lezen “Hoe is het?”
levelieze.com 