De marathon is bijna voorbij op het werk (of toch voor even, waarschijnlijk begint er in 2017 gewoon een nieuwe). Maar het lijkt er op dat ik toch nog alles af ga krijgen voor mijn welverdiende vakantie die vrijdag begint. Duimen maar dat er de komende week geen overwachte dingen meer uit de kast vallen.
Doorgaan met lezen “Lieze checkt in #16”
Met het werk staan we deze week op een beurs met een stand. Ondernemers kunnen ons dan ook eens buiten het kantoor ontmoeten. Meestal vind ik dit wel leuk, andere omgeving, andere mensen en een gevoel van voldoening omdat je veel mensen op korte tijd kan helpen. Voor mij is het nu aankomen op de beurs en mijn ding doen. Dat was vroeger wel anders. Toen stond ik aan de andere kant en moest ik zorgen dat de standhouders konden toekomen en hun ding doen. En nu op een beurs staan, katapulteert me dan toch altijd even terug in de tijd. Doorgaan met lezen “Toen feestjes organiseren mijn job was”
Het werd onverwacht een behoorlijk hectische week, met een agenda op het werk die veranderde en het openbaar vervoer dat niet echt wou meewerken. Mijn lange weekend om wat te bekomen was dus helemaal welkom.
Doorgaan met lezen “Lieze checkt in #8”
Afgelopen week was weer een hele gewone. Werken, sporten, eten, slapen. Voor ik me klaarmaak voor een lekker ontbijtje met mijn vriendinnen, schrijf ik nog even een overzichtje.
Soms is een week een hele gewone week, zonder echte ups en zonder echte downs en kabbelt het leven gewoon wat verder. Maar er zijn altijd lichtpuntjes te vinden. Dus hier gaan we.
Zalig, ik zit aan mijn 4e dag weekend want had een aantal dagen verlof. Niet om iets speciaals te doen, maar gewoon om wat te lummelen en de dingen op het gemak te kunnen doen. Straks ga ik met veel plezier nog wat van het zomerse weer genieten, maar eerst even inchecken.
Nieuwe bazen, nieuwe wetten en dus kwam er met een nieuwe directeur ook een nieuwe structuur. Veel meer horizontaal, veel meer zelf verantwoordelijkheid opnemen en zelfsturend zijn. En we hebben geen functie meer, maar rollen die we opnemen. En laat dat nu iets zijn waar ik goed in ben, een bepaalde rol opnemen. Misschien zelfs wel té goed.
Een tijdje geleden deed Sas een oproep op haar blog naar mensen die graag wilden schrijven over hun job. Ik voelde me aangesproken in kroop in mijn pen. Vandaag staat het resultaat online. Je kan het hier lezen. Doorgaan met lezen “Die keer dat ik een gastblog schreef”
Een paar dagen geleden stapte er iemand binnen op kantoor met een vraag. Dat mag uiteraard, we zijn adviseurs dus we proberen mensen zo goed mogelijk te helpen. Mevrouw had een eerder juridische vraag over een specifiek onderwerp. Ze legde mij de vraag voor… en ik moest het antwoord schuldig blijven. Het ging immers over iets dat totaal niet mijn expertise is. Ik vertelde dit ook zo aan de klant. Die reageerde met totale verontwaardiging. Doorgaan met lezen “De schande van ‘Ik weet het niet’”
Een tijdje geleden startte bij ons een nieuwe collega. Nog voor ze goed en wel was gestart, werd er al over haar gepraat. Ze was jong, ambitieus en met heel veel dingen tegelijk bezig. En toen werd het woord FOMO in de mond genomen. Want misschien was ze wel iemand die alles wilt, zo snel mogelijk. Ik wil daar helemaal geen oordeel over vellen, iedereen doet met zijn of haar leven wat hij wil. Waar ik wel lastig van word, is de commentaar van iets oudere collega’s die dat automatisch allemaal toeschrijven aan de jeugd van tegenwoordig. Doorgaan met lezen “De jeugd van tegenwoordig”
levelieze.com 