Nieuwe bazen, nieuwe wetten en dus kwam er met een nieuwe directeur ook een nieuwe structuur. Veel meer horizontaal, veel meer zelf verantwoordelijkheid opnemen en zelfsturend zijn. En we hebben geen functie meer, maar rollen die we opnemen. En laat dat nu iets zijn waar ik goed in ben, een bepaalde rol opnemen. Misschien zelfs wel té goed.
Categorie: Lieze overpeinst
Je bent oud, mama.
Via mijn werk praat ik met heel wat mensen. Ik hoor hun verhaal, wat ze doen en hoe hun situatie er uit ziet. De laatste tijd zijn mijn klanten overwegend vrouwen, zo tussen 25 en 40. Als ik hen in een gesprek hoor vertellen over hun kinderen of hun zwangerschap, dan heb ik tegenwoordig de slechte gewoonte om in hun CV te spieken naar hun geboortejaar. En dan is het toch confronterend om te zien hoeveel vrouwen van mijn leeftijd of zelfs een stuk jonger wel al een gezin hebben. En dat geeft me angstzweet. Doorgaan met lezen “Je bent oud, mama.”
Carpe diem?
Het leven is kort. Je hoort het zo vaak. Dat je moet genieten van de kleine dingen. En dat je dankbaar moet zijn voor alles dat op je pad komt. Want je weet nooit wanneer het gedaan kan zijn. Mooie woorden. Maar woorden zijn soms ook maar dat, het is niet altijd evident om ze ook zo toe te passen. Doorgaan met lezen “Carpe diem?”
De wereld draait niet rond mij
Ik ging net even een boodschap doen. Toen ik terugreed via de winkelstraat, stopte een camionette net voor mij langs de kant van de straat, met zijn 4 pinkers op. Meneer ging daarna even een babbeltje doen op de stoep. Ik kon er nog langs hoor, als de fietsers allemaal even wachtten en ik mijn spiegel inklapte. Heel handig dus. Ik deed dan ook teken naar meneer dat dit niet ok was. En ik kreeg de wind van voren. Dat zijn 4 pinkers toch opstonden (alsof fout parkeren dan ineens niet meer fout parkeren is). En dat ik er gemakkelijk langs kon als ik maar zou leren rijden. Ah, de vriendelijkheid van mensen kan toch zo hartverwarmend zijn. Doorgaan met lezen “De wereld draait niet rond mij”
Hoe moet dat?
Als energie iets is dat je niet meer lijkt te kunnen bijtanken
Als sombere gedachten enkel begraven zijn, maar niet dood
Als alleen zijn de enige toestand is die normaal lijkt te zijn
Als het volgende emmertje stront al klaarstaat, voor het vorige is afgewassen
Als vechtlust elke keer de kop wordt ingeslagen
Als er geen plaats is die juist voelt
Kan je dan ooit nog weten hoe dat moet, gelukkig zijn?
De schande van ‘Ik weet het niet’
Een paar dagen geleden stapte er iemand binnen op kantoor met een vraag. Dat mag uiteraard, we zijn adviseurs dus we proberen mensen zo goed mogelijk te helpen. Mevrouw had een eerder juridische vraag over een specifiek onderwerp. Ze legde mij de vraag voor… en ik moest het antwoord schuldig blijven. Het ging immers over iets dat totaal niet mijn expertise is. Ik vertelde dit ook zo aan de klant. Die reageerde met totale verontwaardiging. Doorgaan met lezen “De schande van ‘Ik weet het niet’”
De jeugd van tegenwoordig
Een tijdje geleden startte bij ons een nieuwe collega. Nog voor ze goed en wel was gestart, werd er al over haar gepraat. Ze was jong, ambitieus en met heel veel dingen tegelijk bezig. En toen werd het woord FOMO in de mond genomen. Want misschien was ze wel iemand die alles wilt, zo snel mogelijk. Ik wil daar helemaal geen oordeel over vellen, iedereen doet met zijn of haar leven wat hij wil. Waar ik wel lastig van word, is de commentaar van iets oudere collega’s die dat automatisch allemaal toeschrijven aan de jeugd van tegenwoordig. Doorgaan met lezen “De jeugd van tegenwoordig”
Na de winterslaap
Soms heeft een mens het gevoel alsof het gewicht van de hele wereld op zich weegt. En dan heb je geen zin meer in verantwoordelijkheid, maar wil je gewoon even wegkruipen en tijd nemen om alles een plaats te geven en niets anders. Ik had dat ook vorig jaar. Mama net gestorven, relatie op de klippen gelopen, veel drukte op het werk. Dus ging ik in overlevingsmodus en alles wat daarnaast energie vroeg was er te veel aan dus moest er aan geloven. En ik had het gevoel dat het goed was. Doorgaan met lezen “Na de winterslaap”
Hoe alleen zijn kan voelen
Alleen wonen en geen partner hebben heeft zo z’n voordelen. Ik kan mijn huisje helemaal naar mijn eigen goesting inrichten. Ik kan klaarmaken wat ik lekker vind om te eten. Als er dingen rondslingeren zijn dan is dat alleen maar mijn eigen rommel. En ik heb niemand waar ik rekening mee moet houden in de planning. Klinkt als een leven vol me-time, zalig.
Maar er is een keerzijde, want alleen zijn kan ook zo voelen: Doorgaan met lezen “Hoe alleen zijn kan voelen”
Als we niet leren uit het verleden
Als er op dit moment één programma is op televisie dat echt indruk op me maakt, dan is het wel ‘Terug naar eigen land’ met Martin Heylen. Hoe mooi kon dat programma in beeld brengen welke weg een vluchteling moet afleggen om zijn Europese droom te verwezenlijken. Ik ben er ook van overtuigd dat ik zeker niet de enige ben die van de beelden die je daar ziet, heel erg stil wordt. Doorgaan met lezen “Als we niet leren uit het verleden”
levelieze.com 