15 augustus, door ons in de provincie Antwerpen wordt vandaag moederdag gevierd. Voor mij de eerste moederdag zonder mama. Een dag om haar heel erg te missen, maar ook gewoon om met heel veel warmte vandaag nog net iets meer terug te denken. Doorgaan met lezen “Moederdag”
Er wordt wel eens gezegd van mensen die gestorven zijn, dat ze op het kerkhof liggen. Ik heb dat gevoel niet. Voor mij ligt mijn mama niet op het kerkhof. Als ik al in iets geloof, dan is het dat mama hierboven ergens is en hopelijk toekijkt hoe het met ons gaat. Maar ze ligt niet op het kerkhof. Haar as zit in een potje, begraven op het kerkhof. Maar dat is maar wat overblijft van haar lichaam, het is niet wie zij is. Doorgaan met lezen “Op het kerkhof”
Ik was niet van plan om nog veel aan mijn exen te denken, laat staan er hier woorden aan vuil te maken. Gisteren wou ik toch nog eventjes iets kwijt, dus schreef ik het hier neer en dan kon ik weer verder. Tot ineens totaal onverwacht de meneer in kwestie uit mijn blog voor mijn neus stond. Ik zei hem vriendelijk goeiedag en werd totaal genegeerd. Ik zag daarna wel hoe hij onopvallend probeerde te kijken, maar zelfs een lachje kon er niet af toen hij mij passeerde. Doorgaan met lezen “X-files”
‘Weet je nog, die keer toen, wat hebben we toen gelachen. Dat was toch een mooie tijd.’ Iedereen doet het wel eens, herinneringen ophalen. Ik doe het ook hoor, zeker met vriendinnen die ik al lang ken en dus ook al heel wat mee heb meegemaakt. Maar soms is het tijd om dingen los te laten. Het haalt niet uit van te blijven mijmeren over tijden die voorbij zijn en niet meer terugkomen. Herinneringen ophalen is iets positiefs. Maar mijmeren is in mijn ogen eerder een negatief iets als je er in blijft hangen. Doorgaan met lezen “Misplaatste nostalgie”
Ze staat nog altijd te blinken, mijn tuinbank. Dat was na de winter wel anders. Toen stond ze er maar grauw bij en daar wou ik iets aan doen. Het kostte me heel wat water, azijn, een goede borstel maar vooral heel wat inspanning om ze terug proper te krijgen, maar het resultaat mag er absoluut zijn. Doorgaan met lezen “Krachtinspanning”
1 januari ligt al een hele tijd achter ons, of nog heel wat weken voor ons. De titel bevat daarom misschien een beetje een vreemde boodschap. Maar ik besloot enkele dagen geleden om toch gewoon nieuwjaar te vieren. In de zomer ja, omdat er elke dag weer 365 nieuwe dagen komen. Doorgaan met lezen “Gelukkig nieuwjaar!”
Liefste,
ik had je zoveel liefde te geven. Vanaf het prille begin wou ik niets anders meer dan altijd bij je zijn en je overladen met alle liefde die in mijn hart zit. En geloof mij, die is oneindig. In ruil kreeg ik jouw liefde, of dat dacht ik toch. Maar jouw liefde voor mij bleek veel minder oneindig te zijn. Alsof mijn cadeau aan jou niet genoeg was. Al weet ik dat het je bagage uit het verleden is die er voor zorgt dat je jouw liefde liever niet allemaal meer geeft. Doorgaan met lezen “Alles is liefde”
Een aantal weken geleden was er op Libelle tv een reportage over de vader van een meisje dat stierf in de busramp van Sierre. Er werd veel over geschreven omdat de presentatrice zelf moest huilen, maar mij bleef een ander stukje meer bij. De vader praat in het programma namelijk over loslaten. Iedereen zegt hem maar dat hij het moet loslaten. En dat zinnetje is mij maar al te bekend. Doorgaan met lezen “Vasthouden”
Soms vraag ik me af of ik een aantal dingen uit het verleden niet gewoon zou willen vergeten of gewoon niet meegemaakt zou willen hebben. Dat ik zoals in Eternal Sunshine of the spotless mind de pijnlijke herinneringen kan laten wissen en gewoon kan doorgaan met mijn leven, zonder nog te hoeven denken aan al die miserie. Doorgaan met lezen “Lacuna Inc”
Sorry mama, dat ik je de weken voor je dood zoveel verdriet deed. Dat jij de bliksemafleider moest zijn die al mijn woede en verdriet opving omdat ik het nergens anders kwijt kon. Dat je moest zien hoe ik mezelf de dieperik induwde voor een vent die me niet graag kon zien en dat maar niet kon loslaten. Dat ik geen interesse had in alle goedbedoelde oplossingen die je maar bleef aandragen, maar liever in mijn donker hoekje bleef zitten. Doorgaan met lezen “Sorry mama”
levelieze.com 