Hoera voor goede voorbereidingen, want ook al had ik een drukke week, ik had vorig weekend tijd genomen om te bloggen en vooruit te schrijven, dus ik kon toch mijn zegje doen hier. En gelukkig zijn mijn weekends altijd wat minder druk zodat ik weer even tijd maak om in te checken.
Via mijn werk praat ik met heel wat mensen. Ik hoor hun verhaal, wat ze doen en hoe hun situatie er uit ziet. De laatste tijd zijn mijn klanten overwegend vrouwen, zo tussen 25 en 40. Als ik hen in een gesprek hoor vertellen over hun kinderen of hun zwangerschap, dan heb ik tegenwoordig de slechte gewoonte om in hun CV te spieken naar hun geboortejaar. En dan is het toch confronterend om te zien hoeveel vrouwen van mijn leeftijd of zelfs een stuk jonger wel al een gezin hebben. En dat geeft me angstzweet. Doorgaan met lezen “Je bent oud, mama.”
Soms voelt het al normaal, geen mama meer hebben. En als ik mezelf op dat gevoel betrap, dan vind ik dat vreselijk. Want het mag niet normaal zijn. Ze is nog maar zo’n 18 maanden dood en een mama verliezen is zoiets ingrijpend. Hoe kan dat dan in godsnaam al normaal aanvoelen? Het mag niet, het kan niet.
Waar het voor mij anders vaak zo moeilijk is om dingen los te laten, lijkt het dan ineens of dit wel gewoon gelost is. Ineens is het er in gekropen en sta ik er niet meer bij stil dat ik iemand ben zonder moeder. Omdat dat normaal is geworden…
Alleen wonen en geen partner hebben heeft zo z’n voordelen. Ik kan mijn huisje helemaal naar mijn eigen goesting inrichten. Ik kan klaarmaken wat ik lekker vind om te eten. Als er dingen rondslingeren zijn dan is dat alleen maar mijn eigen rommel. En ik heb niemand waar ik rekening mee moet houden in de planning. Klinkt als een leven vol me-time, zalig.
Maar er is een keerzijde, want alleen zijn kan ook zo voelen: Doorgaan met lezen “Hoe alleen zijn kan voelen”
Het viel me toch nog zwaar, de feestdagen vieren zonder mama. Ik had misschien gedacht of gehoopt dat het deze keer makkelijker zou gaan, maar het werden emotionele dagen. Het was fijn om samen te zijn met de familie en om terug thuis het feest te hebben, zoals altijd de traditie is geweest. Maar door het terug thuis te vieren, werd het wel weer confronterend.
Ondertussen gaat het leven weer z’n gewone gangetje. De kerstboom is terug verdwenen. Doorgaan met lezen “Donderwolk”
Hoe zal het zijn
maar jij er nog altijd niet bij bent mama…
Vorige week in de media overal bewondering voor rolstoelatlete Marieke Vervoort. En terecht! Ook ik was diep onder de indruk van hoe zij haar ziekte draagt. Ze gaf een gezicht aan mensen die niet meer willen leven. En als je zag hoe zij moest ‘leven’, dan begrijp ik maar al te goed dat ze het niet meer ziet zitten. Doorgaan met lezen “Het einde”
Soms zie je in de krant wel eens een viergeslacht. Het fascineert me altijd mateloos. Want in mijn familie ben ik altijd maar de 2e generatie vrouwen geweest. Mijn bomma was namelijk al lang overleden toen ik werd geboren. Het was dus gewoon mijn mama en ik (en later mijn zusje). Doorgaan met lezen “Eén generatie”
365 dagen geleden.
De laatste knuffel, de laatste zoen, en zoveel dingen die ik nog eens zou willen overdoen…
Ik heb al een jaar haar stem niet meer gehoord. Al een jaar niet meer met haar gepraat. Ik kon haar wel nog vastpakken, maar toen was ze al niet meer echt mijn mama. Doorgaan met lezen “Mama”
levelieze.com 