Je doet zo je best om je leven op te bouwen, maar toch, je zit daar nog altijd alleen, in die zetel. Gewoon gaan werken, thuiskomen. Stelt dat je leven voor? Dat vraag je je af. De vragen zijn hetzelfde als je jonger bent, maar als je veertig bent zijn de antwoorden nog harder.
Die laatste zin, uit het programma Eenzaam dat onlangs op Canvas liep, vat helemaal samen hoe het voelt om als dertigplusser alleen te zijn. Doorgaan met lezen “Telkens dezelfde vraag”
Er wordt veel gezegd en geschreven over hoe tegenwoordig overal wordt voorgehouden dat het leven maakbaar zou zijn. Dat je alles in eigen handen kan nemen en je eigen geluk kan creĆ«ren. Maar tegelijkertijd lees je ook dat je het leven niet onder controle hebt, dat je niet in de hand hebt wat het leven op je pad gooit en dat je dus die controle en verwachtingen beter kan loslaten om tevreden te zijn. Is dat dan niet een beetje tegenstrijdig? Doorgaan met lezen “In eigen handen?”
Er zijn mensen die van nieuwe ervaring naar nieuwe ervaring springen in het leven. Elk weekend een nieuw restaurant proberen, naar verschillende events gaan, veel nieuwe mensen leren kennen, er vaak op uit, op reis om de wereld te verkennen. En dan ben ik er, die springt van het ene bekende naar het andere. Doorgaan met lezen “Kleine wereld”
Gelukkig zijn, ik vind dat dikwijls moeilijk. Niet dat ik nooit gelukkig ben en heel vaak ongelukkig ben, maar het voelt vooral nogal neutraal. Noch vis noch vlees. Dat heeft ongetwijfeld met mijn verwachtingen te maken. In mijn hoofd zit immers dat het meer en beter zou moeten zijn. Meer en beter dan wat weet ik zelfs niet volgens mij. Doorgaan met lezen “Standaardinstelling”
Weet je wie er ooit heeft bepaald dat een week 7 dagen heeft, dat rokken voor meisjes zijn en dat we huizen bouwen om in te wonen? Iemand. Iemand heeft ooit gedacht dat dat handig zou zijn, of een goed idee was, of zich belangrijk willen maken en hij of zij heeft daar zo veel mensen in mee gekregen dat we dat nu allemaal vanzelfsprekend en/of normaal vinden. Doorgaan met lezen “De norm”
Dat ik snel aan de man moet, want dat als ik dat niet doe, ik de race tegen de biologische klok ging verliezen. Dat kreeg ik vorige week te lezen in een nieuwsbrief. Ik weet niet hoe dat bij andere mensen binnenkomt, maar mijn haren kwamen omhoog van verontwaardiging. Want er zijn echt zoveel dingen mis met die uitspraak dat ik ze nooit meer wil horen. Doorgaan met lezen “Race tegen de klok”
Ooit schreef ik hier over iets waar ik echt bang voor ben, namelijk slangen. Maar mijn grootste angst is iets heel anders. Het meest schrik heb ik namelijk voor alleen blijven. Of dat denk ik toch. Want onlangs bedacht ik me dat ik dan toch al bijna 4 jaar gewoon in dat angstscenario leef, elke dag en ik leef nog. Dus misschien is het allemaal zo afschrikwekkend niet als dat ik het in mijn hoofd heb gemaakt. Doorgaan met lezen “De grootste angst”
Ik heb me nooit echt gemengd in de discussie dat alleenstaanden vaak meer moeten betalen dan gezinnen. Omdat ze een toeslag moeten betalen voor veel vakanties. Of omdat bepaalde kortingen of subsidies zijn per gezinslid worden berekend en je dus minder krijgt als je maar alleen bent. En het licht schijnt natuurlijk altijd maar voor mij alleen, maar kost evenveel als dat het voor 5 zou branden. Zelfs eten is duurder, want kleinere verpakkingen kosten meer en als ik een maaltijdbox wil bestellen bij een bepaalde supermarkt dan betaal ik 40 euro voor 3 maaltijden voor 2 en 35 euro voor diezelfde 3 maaltijden voor mij alleen. Doorgaan met lezen “Single zijn is duur”
Als ik durf opperen dat ik best ook wel wat introverte kanten heb, dan zijn de mensen in mijn omgeving meestal heel snel om dat te ontkennen. En dat snap ik wel want ik weet van mezelf goed genoeg dat ik spraakzaam en sociaal ben, 2 eigenschappen die heel erg met extraversie geassocieerd worden. Doorgaan met lezen “Intro-, extra-, ambivert”
Onderstaande tekst schreef Talitha in een van haar blogposts een tijdje geleden. En het verwoorde ineens perfect hoe ik me ook heel vaak voel.
Bovendien blijven de meeste van mijn vriendschappen doorgaans oppervlakkig. Ik heb geen hartsvriendin die mijn kleren leent en al mijn geheimen weet. Films en series en Instagram doen mij geloven dat vriendschap zo in elkaar steekt, maar niemand belt mij als eerste op als ze een gebroken hart heeft. Of zelfs als vijfde. Doorgaan met lezen “Voor wat hoort wat”
