Vroeger op school vond ik het altijd geweldig om mijn agenda te pimpen. Met afbeeldingen, stickers, uitspraken en kleurencodes. Ik maakte er mijn eigen kunstwerkje van.
Ondertussen ga ik al een tijdje niet meer naar school en met een drukke werkagenda, schakelde ik een paar jaar geleden over op de digitale agenda van mijn telefoon. Mooi gesynchroniseerd zodat ik overal kon zien wat er op het programma staat. Doorgaan met lezen “Terug naar school”
’s Morgens, zo rond 7 uur in het station. Hoopjes mensen die op schijnbaar willekeurige plaatsen op het perron in groepjes bij elkaar staan, zonder veel te zeggen. Als de trein komt, blijkt dat die willekeurige plaatsen op het perron helemaal niet zo willekeurig zijn. Deze geroutineerde pendelaars weten immers perfect waar de trein zal stoppen en staan al klaar waar de deur zal zijn zodat ze zo snel mogelijk in kunnen stappen. Doorgaan met lezen “Eén uur”
1 januari ligt al een hele tijd achter ons, of nog heel wat weken voor ons. De titel bevat daarom misschien een beetje een vreemde boodschap. Maar ik besloot enkele dagen geleden om toch gewoon nieuwjaar te vieren. In de zomer ja, omdat er elke dag weer 365 nieuwe dagen komen. Doorgaan met lezen “Gelukkig nieuwjaar!”
In Iedereen Beroemd wordt het programma geregeld afgesloten door De Coach. Hij bracht al vaak een glimlach op mijn gezicht. Ik kwam hem nog nooit in het echt tegen, maar in het echte leven heb ik wel genoeg coaches. Ik probeer me open te stellen naar andere mensen en eerlijk te zijn over mijn gevoel, met als resultaat dat iedereen goede raad wil geven over hoe ik er weer bovenop kan komen. Doorgaan met lezen “De coach”
365 dagen geleden zag mijn leven er heel anders uit. Ik was net van job veranderd (iets waar ik echt op zat te wachten), alles was in orde met mijn familie en ik was verliefd tot over mijn oren. Na maanden of zelfs jaren van miserie dacht ik echt dat ik gelanceerd was, dat ik mijn magere jaren achter de rug had en aan de vette jaren kon beginnen. Doorgaan met lezen “365 dagen”
Soms kom je op een hele gekke manier bij boeken terecht. Deze keer was het via Familie, de soap op tv, niet iemand van mijn familie. Eén van de personages was er over bezig, waarop zijn tegenspeelster het boek gaat halen en er in gaat lezen. Ik voelde me aangesproken door de titel en ging er in de bibliotheek naar op zoek. En het was een boodschap die bleef hangen. Het boek gaat namelijk over de 5 belangrijkste dingen waarvan mensen spijt hebben op hun sterfbed. Doorgaan met lezen “Product van de omgeving”
Als het wat moeilijker gaat, moet je terug naar je basis gaan en terugvallen op wie je bent. Dat is de theorie die ik hoor. Maar hoe pak je dat aan als je het zo moeilijk hebt, dat je eigenlijk niet meer weet wie je bent?
De grootste uitdaging in mijn leven, is mijn plaats vinden. En in die bijna wanhopige zoektocht, neem ik maar zoveel mogelijk rollen op in de hoop om uiteindelijk de rol van mijn leven te vinden. Sommige rollen heb ik bewust gekozen, anderen kreeg ik opgelegd van de buitenwereld. Maar soms wordt je de rol. En hoe weet je dan nog wie de persoon achter die rol is? Doorgaan met lezen “Wie ben ik?”
Liefste,
ik had je zoveel liefde te geven. Vanaf het prille begin wou ik niets anders meer dan altijd bij je zijn en je overladen met alle liefde die in mijn hart zit. En geloof mij, die is oneindig. In ruil kreeg ik jouw liefde, of dat dacht ik toch. Maar jouw liefde voor mij bleek veel minder oneindig te zijn. Alsof mijn cadeau aan jou niet genoeg was. Al weet ik dat het je bagage uit het verleden is die er voor zorgt dat je jouw liefde liever niet allemaal meer geeft. Doorgaan met lezen “Alles is liefde”
Een aantal weken geleden was er op Libelle tv een reportage over de vader van een meisje dat stierf in de busramp van Sierre. Er werd veel over geschreven omdat de presentatrice zelf moest huilen, maar mij bleef een ander stukje meer bij. De vader praat in het programma namelijk over loslaten. Iedereen zegt hem maar dat hij het moet loslaten. En dat zinnetje is mij maar al te bekend. Doorgaan met lezen “Vasthouden”
Soms vraag ik me af of ik een aantal dingen uit het verleden niet gewoon zou willen vergeten of gewoon niet meegemaakt zou willen hebben. Dat ik zoals in Eternal Sunshine of the spotless mind de pijnlijke herinneringen kan laten wissen en gewoon kan doorgaan met mijn leven, zonder nog te hoeven denken aan al die miserie. Doorgaan met lezen “Lacuna Inc”
levelieze.com 