Een tijdje geleden startte bij ons een nieuwe collega. Nog voor ze goed en wel was gestart, werd er al over haar gepraat. Ze was jong, ambitieus en met heel veel dingen tegelijk bezig. En toen werd het woord FOMO in de mond genomen. Want misschien was ze wel iemand die alles wilt, zo snel mogelijk. Ik wil daar helemaal geen oordeel over vellen, iedereen doet met zijn of haar leven wat hij wil. Waar ik wel lastig van word, is de commentaar van iets oudere collega’s die dat automatisch allemaal toeschrijven aan de jeugd van tegenwoordig. Doorgaan met lezen “De jeugd van tegenwoordig”
Na de winterslaap
Soms heeft een mens het gevoel alsof het gewicht van de hele wereld op zich weegt. En dan heb je geen zin meer in verantwoordelijkheid, maar wil je gewoon even wegkruipen en tijd nemen om alles een plaats te geven en niets anders. Ik had dat ook vorig jaar. Mama net gestorven, relatie op de klippen gelopen, veel drukte op het werk. Dus ging ik in overlevingsmodus en alles wat daarnaast energie vroeg was er te veel aan dus moest er aan geloven. En ik had het gevoel dat het goed was. Doorgaan met lezen “Na de winterslaap”
Hoe staat het met de doelen (4)?
In het begin van het jaar stelde ik 22 doelen die ik wil verwezenlijkt hebben tegen mijn verjaardag in oktober. Op elke 24e van de maand zorg ik dat de sociale controle hoog blijft en dat er een update online komt. Hoe deed ik het in mei?
Doorgaan met lezen “Hoe staat het met de doelen (4)?”
Het leven van een blogger
Een week of 2 kreeg ik van Sofie het estafettestokje van de Liebster Award door. Ze vroeg me wat bloggen voor mij betekent, wat het bijdraagt in mijn leven en hoe open is blog. Ik schreef er voor een deel vroeger al over, maar door deze nominatie ben ik er nog eens opnieuw over gaan nadenken. Doorgaan met lezen “Het leven van een blogger”
Als het kriebelt
Zoals jullie al wel gemerkt hebben, is daten niet mijn geprefereerde bezigheid. Ik schreef er vorig jaar ook al eens over. Als ik mocht kiezen, zou ik nu 10 jaar samen zijn met de liefde van mijn leven, zouden er 2 pagadders rondlopen en hadden we samen een mooi huis gebouwd. Nog heel veel om naar uit te kijken dus hopelijk, maar ik ben er nog niet. Het is dus weer daten. Tinder, datingsite, speeddaten…Allemaal een beetje noodzakelijk kwaad. Ik kijk er niet naar uit. Want het is aftasten, hopen, elke keer van nul beginnen.
Er is maar 1 ding waar ik wel naar uitkijk. Doorgaan met lezen “Als het kriebelt”
Life improvement tag
Een tijdje geleden introduceerde Linda van Streets ahead haar eigen tag. Linda schrijft over productiviteit en georganiseerd zijn en aangezien ik hier vorige week nog aan het stoefen was over hoe goed ik daar ook in ben, wou ik ook haar tag nog even invullen. Als je ook zin hebt om hem in te vullen, ga je gang en vergeet niet van Linda even iets te laten weten. Daar gaan we. Doorgaan met lezen “Life improvement tag”
Marie Kondo is er niks tegen
Overlaatst schreef Sofie van Perfect day for a picnic een blogpost over opruimen en hoe ze ooit wel de titel van Prinses netjes kreeg, maar die eigenlijk niet verdiend. Ik lees van graag dingen over organiseren, opruimen en dergelijke. Maar terwijl Sofie zichzelf de nachtmerrie van organising queen Marie Kondo voelt, heb ik vaak het gevoel dat ik nog weinig van haar kan leren. Ik ben namelijk nogal goed met time-management, opruimen, minimaliseren en al die dingen. Ik heb het slimme organising boek, maar toen ik het uit had, merkte ik dat ik al die tips al toepas. Doorgaan met lezen “Marie Kondo is er niks tegen”
Daten, hoe het niet moet
De laatste aflevering van Blind Getrouwd was zo’n 3 seconden gedaan denk ik, toen ik al een berichtje van een vriendin had om me aan te sporen om me in te schrijven voor seizoen 2. Nu vond ik dat een geweldig programma om naar te kijken, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om voor zoiets met mijn kop op tv te komen. Ze kregen me echter wel zo ver om me in te schrijven op een datingsite. Eerst probeerde ik zo’n gratis test, mijn hemel, daar laten ze echt iedereen op los. Doorgaan met lezen “Daten, hoe het niet moet”
Mijn plek onder de zon
Welke horrorverhalen ik ook hoor van anderen, ooit wil ik aan een bouwavontuur beginnen. Dat is iets waar ik al lang mee rondloop. 20 jaar geleden al keek ik supergraag naar bouw- en verbouwprogramma’s en droomde ik van hoe mijn huis er later uit zou zien. En had ik helemaal mogen kiezen, dan was dat huis er al lang geweest. Maar soms staat het leven gewoon een beetje in de weg. Doorgaan met lezen “Mijn plek onder de zon”
Normaal is niet normaal
Soms voelt het al normaal, geen mama meer hebben. En als ik mezelf op dat gevoel betrap, dan vind ik dat vreselijk. Want het mag niet normaal zijn. Ze is nog maar zo’n 18 maanden dood en een mama verliezen is zoiets ingrijpend. Hoe kan dat dan in godsnaam al normaal aanvoelen? Het mag niet, het kan niet.
Waar het voor mij anders vaak zo moeilijk is om dingen los te laten, lijkt het dan ineens of dit wel gewoon gelost is. Ineens is het er in gekropen en sta ik er niet meer bij stil dat ik iemand ben zonder moeder. Omdat dat normaal is geworden…
levelieze.com 