Een tijdje geleden introduceerde Linda van Streets ahead haar eigen tag. Linda schrijft over productiviteit en georganiseerd zijn en aangezien ik hier vorige week nog aan het stoefen was over hoe goed ik daar ook in ben, wou ik ook haar tag nog even invullen. Als je ook zin hebt om hem in te vullen, ga je gang en vergeet niet van Linda even iets te laten weten. Daar gaan we. Doorgaan met lezen “Life improvement tag”
Overlaatst schreef Sofie van Perfect day for a picnic een blogpost over opruimen en hoe ze ooit wel de titel van Prinses netjes kreeg, maar die eigenlijk niet verdiend. Ik lees van graag dingen over organiseren, opruimen en dergelijke. Maar terwijl Sofie zichzelf de nachtmerrie van organising queen Marie Kondo voelt, heb ik vaak het gevoel dat ik nog weinig van haar kan leren. Ik ben namelijk nogal goed met time-management, opruimen, minimaliseren en al die dingen. Ik heb het slimme organising boek, maar toen ik het uit had, merkte ik dat ik al die tips al toepas. Doorgaan met lezen “Marie Kondo is er niks tegen”
De laatste aflevering van Blind Getrouwd was zo’n 3 seconden gedaan denk ik, toen ik al een berichtje van een vriendin had om me aan te sporen om me in te schrijven voor seizoen 2. Nu vond ik dat een geweldig programma om naar te kijken, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om voor zoiets met mijn kop op tv te komen. Ze kregen me echter wel zo ver om me in te schrijven op een datingsite. Eerst probeerde ik zo’n gratis test, mijn hemel, daar laten ze echt iedereen op los. Doorgaan met lezen “Daten, hoe het niet moet”
Welke horrorverhalen ik ook hoor van anderen, ooit wil ik aan een bouwavontuur beginnen. Dat is iets waar ik al lang mee rondloop. 20 jaar geleden al keek ik supergraag naar bouw- en verbouwprogramma’s en droomde ik van hoe mijn huis er later uit zou zien. En had ik helemaal mogen kiezen, dan was dat huis er al lang geweest. Maar soms staat het leven gewoon een beetje in de weg. Doorgaan met lezen “Mijn plek onder de zon”
Soms voelt het al normaal, geen mama meer hebben. En als ik mezelf op dat gevoel betrap, dan vind ik dat vreselijk. Want het mag niet normaal zijn. Ze is nog maar zo’n 18 maanden dood en een mama verliezen is zoiets ingrijpend. Hoe kan dat dan in godsnaam al normaal aanvoelen? Het mag niet, het kan niet.
Waar het voor mij anders vaak zo moeilijk is om dingen los te laten, lijkt het dan ineens of dit wel gewoon gelost is. Ineens is het er in gekropen en sta ik er niet meer bij stil dat ik iemand ben zonder moeder. Omdat dat normaal is geworden…
Soms heb je van die mensen die het perfecte leven lijken te hebben. Slanke lijn, haar altijd mooi in de plooi, mooie kleren, goede job, knappe man, mooi huis en lieve kindjes. Of ze die perfectie bereiken door de tips van de boekskes te volgen zoals Karen Damen een tijdje probeerde (wat een zalig programma was dat trouwens!), dat weet ik niet, maar ook met die tips lijkt het me toch niet echt te lukken om mijn leven helemaal op orde te krijgen.
Doorgaan met lezen “Iedereen kan wel eens van z’n voetstuk vallen”
‘Je komt er, je blijft er’. Dat is de slogan van de plaats waar ik woon. En hoe ouder ik word, hoe meer ik dat ook zo voel. Ik heb hier nochtans niet altijd gewoond, al ben ik hier wel geboren en getogen. Maar toen ik de eerste keer alleen ging wonen, trok ik weg en huurde een appartement in een andere provincie. De voornaamste reden was dat ik dan dichter bij het werk zou wonen. Maar voor een deel was het ook een vlucht. Ik had het moeilijk met mezelf en hoopte in een nieuwe woonplaats ook een nieuwe start te kunnen maken.
Doorgaan met lezen “Onder de kerktoren”
In het begin van het jaar stelde ik 22 doelen die ik wil verwezenlijkt hebben tegen mijn verjaardag in oktober. Op elke 24e van de maand zorg ik dat de sociale controle hoog blijft en dat er een update online komt. Hoe staat het tot april?
Doorgaan met lezen “Hoe staat het met de doelen (3)?”
Alleen wonen en geen partner hebben heeft zo z’n voordelen. Ik kan mijn huisje helemaal naar mijn eigen goesting inrichten. Ik kan klaarmaken wat ik lekker vind om te eten. Als er dingen rondslingeren zijn dan is dat alleen maar mijn eigen rommel. En ik heb niemand waar ik rekening mee moet houden in de planning. Klinkt als een leven vol me-time, zalig.
Maar er is een keerzijde, want alleen zijn kan ook zo voelen: Doorgaan met lezen “Hoe alleen zijn kan voelen”
Als er op dit moment één programma is op televisie dat echt indruk op me maakt, dan is het wel ‘Terug naar eigen land’ met Martin Heylen. Hoe mooi kon dat programma in beeld brengen welke weg een vluchteling moet afleggen om zijn Europese droom te verwezenlijken. Ik ben er ook van overtuigd dat ik zeker niet de enige ben die van de beelden die je daar ziet, heel erg stil wordt. Doorgaan met lezen “Als we niet leren uit het verleden”
levelieze.com 