Soms heeft een mens het gevoel alsof het gewicht van de hele wereld op zich weegt. En dan heb je geen zin meer in verantwoordelijkheid, maar wil je gewoon even wegkruipen en tijd nemen om alles een plaats te geven en niets anders. Ik had dat ook vorig jaar. Mama net gestorven, relatie op de klippen gelopen, veel drukte op het werk. Dus ging ik in overlevingsmodus en alles wat daarnaast energie vroeg was er te veel aan dus moest er aan geloven. En ik had het gevoel dat het goed was. Doorgaan met lezen “Na de winterslaap”
Tag: doorgaan
Life improvement tag
Een tijdje geleden introduceerde Linda van Streets ahead haar eigen tag. Linda schrijft over productiviteit en georganiseerd zijn en aangezien ik hier vorige week nog aan het stoefen was over hoe goed ik daar ook in ben, wou ik ook haar tag nog even invullen. Als je ook zin hebt om hem in te vullen, ga je gang en vergeet niet van Linda even iets te laten weten. Daar gaan we. Doorgaan met lezen “Life improvement tag”
Normaal is niet normaal
Soms voelt het al normaal, geen mama meer hebben. En als ik mezelf op dat gevoel betrap, dan vind ik dat vreselijk. Want het mag niet normaal zijn. Ze is nog maar zo’n 18 maanden dood en een mama verliezen is zoiets ingrijpend. Hoe kan dat dan in godsnaam al normaal aanvoelen? Het mag niet, het kan niet.
Waar het voor mij anders vaak zo moeilijk is om dingen los te laten, lijkt het dan ineens of dit wel gewoon gelost is. Ineens is het er in gekropen en sta ik er niet meer bij stil dat ik iemand ben zonder moeder. Omdat dat normaal is geworden…
Onder de kerktoren
‘Je komt er, je blijft er’. Dat is de slogan van de plaats waar ik woon. En hoe ouder ik word, hoe meer ik dat ook zo voel. Ik heb hier nochtans niet altijd gewoond, al ben ik hier wel geboren en getogen. Maar toen ik de eerste keer alleen ging wonen, trok ik weg en huurde een appartement in een andere provincie. De voornaamste reden was dat ik dan dichter bij het werk zou wonen. Maar voor een deel was het ook een vlucht. Ik had het moeilijk met mezelf en hoopte in een nieuwe woonplaats ook een nieuwe start te kunnen maken.
Doorgaan met lezen “Onder de kerktoren”
Hoe alleen zijn kan voelen
Alleen wonen en geen partner hebben heeft zo z’n voordelen. Ik kan mijn huisje helemaal naar mijn eigen goesting inrichten. Ik kan klaarmaken wat ik lekker vind om te eten. Als er dingen rondslingeren zijn dan is dat alleen maar mijn eigen rommel. En ik heb niemand waar ik rekening mee moet houden in de planning. Klinkt als een leven vol me-time, zalig.
Maar er is een keerzijde, want alleen zijn kan ook zo voelen: Doorgaan met lezen “Hoe alleen zijn kan voelen”
Soms hoeft bloggen even niet (maar nu weer wel)
Volledig blogstilte was er ineens. Niet dat ik weer een blogstukje wil beginnen met ‘sorry dat ik zo lang niets heb geschreven, ik maak het terug goed’, want het was zelfs geen geval van te druk of zo, waardoor het overschoot. Ik heb gewoon eens eventjes heel andere dingen gedaan. Doorgaan met lezen “Soms hoeft bloggen even niet (maar nu weer wel)”
Als alles al gezegd is
De afgelopen dagen heb ik niet veel meer geschreven. De berichten die vorige week online kwamen, had ik al op voorhand geschreven en gingen over alledaagse dingen. Maar iets anders schrijven lukte niet. Omdat het moeilijke dagen zijn. Een breuk verwerken en op het werk ondergesneeuwd raken door de drukte, waren al heel erg zijn tol aan het eisen. En toen ineens werd het ook nog eens die dinsdag. Doorgaan met lezen “Als alles al gezegd is”
Wat ben je moedig
Als ik mensen vertel over mijn relatiebreuk, zowel in het echte leven als hier op mijn blog, dan krijg ik vaak de reactie dat ik zo moedig ben. Niet dat ik dat wil ontkennen, want het heeft zeker moed gevraagd. Maar ergens klinkt dat toch een beetje raar. Want is het niet jammer dat voor jezelf kiezen en jezelf op de eerste plaats zetten iets is waar mensen bewondering voor hebben en waar je moed voor nodig hebt? Doorgaan met lezen “Wat ben je moedig”
Just another tragic monday
Soms heb je van die dagen dat
- Je wakker wordt, lang genoeg hebt geslapen, en toch helemaal niet uit je bed geraakt.
- Je merkt dat een breuk toch echt niet in je koude kleren gaat zitten, ook al heb je er zelf voor gekozen.
- Je ineens ontdekt dat je autokoffer nog vol dozen zit die je vrijdag ergens moest afzetten en je dus nu nog even een ommetje doen moet doen voor je naar het werk kan rijden.
- Dat de wifi spelletjes speelt en er voor zorgt dat je om de haverklap opnieuw kan beginnen met dingen omdat alles vastloopt.
- Je wordt gebeld door je baas, net als je ziet dat een collega die normaal ’s avonds moet werken er niet is en je dus al snel weet hoe laat het is.
- Je dus onverwacht moet overwerken en een afspraak die al 3 maanden vaststond moest verplaatsen (gelukkig maar een weekje verder).
- Je niets anders doet dan binnenlopers op kantoor verder helpen en de telefoon opnemen, ook al ligt er nog heel wat ander werk op je te wachten, omdat het gewoon veel te druk is.
- Je ineens moet bedenken hoe je info kan geven zonder dat je naar de website kan verwijzen omdat je een handgeschreven brief krijgt met een vraag en je alleen een postadres hebt om te antwoorden.
- Je geduld door sommige mensen echt wel op de proef wordt gesteld.
En zo’n dag moet je dan zien door te komen zonder chocola.
Kunnen we de week misschien opnieuw beginnen, want ik was er duidelijk niet klaar voor…
Eerlijk zijn met mezelf
Twijfel. Het is een lelijk monster. Want één keer hij er is, is het moeilijk om hem terug buiten te krijgen. En soms gaat hij alleen maar weg als je een belangrijke knoop doorhakt. En zelfs dan blijft hij vaak nog wat rondhangen, om je af te vragen of je keuze nu toch wel de juiste was.
De twijfel waarvan sprake, kroop de laatste tijd in mijn relatie. Doorgaan met lezen “Eerlijk zijn met mezelf”
levelieze.com 