In het begin van het jaar stelde ik 22 doelen die ik wil verwezenlijkt hebben tegen mijn verjaardag in oktober. Op elke 24e van de maand zorg ik dat de sociale controle hoog blijft en dat er een update online komt. Hoe staat het tot april?
Doorgaan met lezen “Hoe staat het met de doelen (3)?”
Auteur: levelieze
Hoe alleen zijn kan voelen
Alleen wonen en geen partner hebben heeft zo z’n voordelen. Ik kan mijn huisje helemaal naar mijn eigen goesting inrichten. Ik kan klaarmaken wat ik lekker vind om te eten. Als er dingen rondslingeren zijn dan is dat alleen maar mijn eigen rommel. En ik heb niemand waar ik rekening mee moet houden in de planning. Klinkt als een leven vol me-time, zalig.
Maar er is een keerzijde, want alleen zijn kan ook zo voelen: Doorgaan met lezen “Hoe alleen zijn kan voelen”
Als we niet leren uit het verleden
Als er op dit moment één programma is op televisie dat echt indruk op me maakt, dan is het wel ‘Terug naar eigen land’ met Martin Heylen. Hoe mooi kon dat programma in beeld brengen welke weg een vluchteling moet afleggen om zijn Europese droom te verwezenlijken. Ik ben er ook van overtuigd dat ik zeker niet de enige ben die van de beelden die je daar ziet, heel erg stil wordt. Doorgaan met lezen “Als we niet leren uit het verleden”
Vliegen zijn er om weg te jagen
Afgelopen weekend gingen we met een groep vrouwen naar Eindhoven. Shoppen, terrasjes doen, lekker gaan eten… En ’s avonds nog eens op stap gaan. Dat laatste is iets wat niet meer zo vaak gebeurd. Ik word een dagje ouder in het uitgangsleven, de meeste van mijn vriendinnen zijn getrouwd en hebben kindjes en zelf heb ik ook niet meer de behoefte om echt uit te gaan. Geef mij maar gezellig op restaurant gaan, iets gaan drinken of zelfs gewoon bij vrienden thuis. Al is het af en toe wel leuk om toch een stapje in de wereld te zetten.
Maar bij zo’n gelegenheden, word ik wel altijd heel erg met mezelf geconfronteerd. En dat we deze keer niet anders. Doorgaan met lezen “Vliegen zijn er om weg te jagen”
Soms hoeft bloggen even niet (maar nu weer wel)
Volledig blogstilte was er ineens. Niet dat ik weer een blogstukje wil beginnen met ‘sorry dat ik zo lang niets heb geschreven, ik maak het terug goed’, want het was zelfs geen geval van te druk of zo, waardoor het overschoot. Ik heb gewoon eens eventjes heel andere dingen gedaan. Doorgaan met lezen “Soms hoeft bloggen even niet (maar nu weer wel)”
Als alles al gezegd is
De afgelopen dagen heb ik niet veel meer geschreven. De berichten die vorige week online kwamen, had ik al op voorhand geschreven en gingen over alledaagse dingen. Maar iets anders schrijven lukte niet. Omdat het moeilijke dagen zijn. Een breuk verwerken en op het werk ondergesneeuwd raken door de drukte, waren al heel erg zijn tol aan het eisen. En toen ineens werd het ook nog eens die dinsdag. Doorgaan met lezen “Als alles al gezegd is”
Hoe staat het met de doelen (2)?
Het is weer de 24e van de maand, dus tijd voor een update van de doelen die ik heb. Ook nu weer een aantal dingen die ik kan afvinken, een aantal anderen die bleven liggen en nog een paar waar ik mee bezig ben maar nog wat tijd vragen.
Doorgaan met lezen “Hoe staat het met de doelen (2)?”
Een goede onderhoudsbeurt
Gepord worden langs alle kanten. Gekneed worden als een stukje deeg. Kraken en duwen. Heen en weer getrokken en gerokken. En het nog leuk vinden ook. Al is leuk misschien wat overdreven, maar vaak kijk ik toch uit naar mijn bezoekje aan de osteopaat. Er zijn dan misschien wel mensen die hier kritisch tegenover staan, ik ben een echte believer. Doorgaan met lezen “Een goede onderhoudsbeurt”
Wat ben je moedig
Als ik mensen vertel over mijn relatiebreuk, zowel in het echte leven als hier op mijn blog, dan krijg ik vaak de reactie dat ik zo moedig ben. Niet dat ik dat wil ontkennen, want het heeft zeker moed gevraagd. Maar ergens klinkt dat toch een beetje raar. Want is het niet jammer dat voor jezelf kiezen en jezelf op de eerste plaats zetten iets is waar mensen bewondering voor hebben en waar je moed voor nodig hebt? Doorgaan met lezen “Wat ben je moedig”
Just another tragic monday
Soms heb je van die dagen dat
- Je wakker wordt, lang genoeg hebt geslapen, en toch helemaal niet uit je bed geraakt.
- Je merkt dat een breuk toch echt niet in je koude kleren gaat zitten, ook al heb je er zelf voor gekozen.
- Je ineens ontdekt dat je autokoffer nog vol dozen zit die je vrijdag ergens moest afzetten en je dus nu nog even een ommetje doen moet doen voor je naar het werk kan rijden.
- Dat de wifi spelletjes speelt en er voor zorgt dat je om de haverklap opnieuw kan beginnen met dingen omdat alles vastloopt.
- Je wordt gebeld door je baas, net als je ziet dat een collega die normaal ’s avonds moet werken er niet is en je dus al snel weet hoe laat het is.
- Je dus onverwacht moet overwerken en een afspraak die al 3 maanden vaststond moest verplaatsen (gelukkig maar een weekje verder).
- Je niets anders doet dan binnenlopers op kantoor verder helpen en de telefoon opnemen, ook al ligt er nog heel wat ander werk op je te wachten, omdat het gewoon veel te druk is.
- Je ineens moet bedenken hoe je info kan geven zonder dat je naar de website kan verwijzen omdat je een handgeschreven brief krijgt met een vraag en je alleen een postadres hebt om te antwoorden.
- Je geduld door sommige mensen echt wel op de proef wordt gesteld.
En zo’n dag moet je dan zien door te komen zonder chocola.
Kunnen we de week misschien opnieuw beginnen, want ik was er duidelijk niet klaar voor…
levelieze.com 