‘Je komt er, je blijft er’. Dat is de slogan van de plaats waar ik woon. En hoe ouder ik word, hoe meer ik dat ook zo voel. Ik heb hier nochtans niet altijd gewoond, al ben ik hier wel geboren en getogen. Maar toen ik de eerste keer alleen ging wonen, trok ik weg en huurde een appartement in een andere provincie. De voornaamste reden was dat ik dan dichter bij het werk zou wonen. Maar voor een deel was het ook een vlucht. Ik had het moeilijk met mezelf en hoopte in een nieuwe woonplaats ook een nieuwe start te kunnen maken.
Doorgaan met lezen “Onder de kerktoren”
Categorie: Lieze leeft
Hoe alleen zijn kan voelen
Alleen wonen en geen partner hebben heeft zo z’n voordelen. Ik kan mijn huisje helemaal naar mijn eigen goesting inrichten. Ik kan klaarmaken wat ik lekker vind om te eten. Als er dingen rondslingeren zijn dan is dat alleen maar mijn eigen rommel. En ik heb niemand waar ik rekening mee moet houden in de planning. Klinkt als een leven vol me-time, zalig.
Maar er is een keerzijde, want alleen zijn kan ook zo voelen: Doorgaan met lezen “Hoe alleen zijn kan voelen”
Een goede onderhoudsbeurt
Gepord worden langs alle kanten. Gekneed worden als een stukje deeg. Kraken en duwen. Heen en weer getrokken en gerokken. En het nog leuk vinden ook. Al is leuk misschien wat overdreven, maar vaak kijk ik toch uit naar mijn bezoekje aan de osteopaat. Er zijn dan misschien wel mensen die hier kritisch tegenover staan, ik ben een echte believer. Doorgaan met lezen “Een goede onderhoudsbeurt”
Just another tragic monday
Soms heb je van die dagen dat
- Je wakker wordt, lang genoeg hebt geslapen, en toch helemaal niet uit je bed geraakt.
- Je merkt dat een breuk toch echt niet in je koude kleren gaat zitten, ook al heb je er zelf voor gekozen.
- Je ineens ontdekt dat je autokoffer nog vol dozen zit die je vrijdag ergens moest afzetten en je dus nu nog even een ommetje doen moet doen voor je naar het werk kan rijden.
- Dat de wifi spelletjes speelt en er voor zorgt dat je om de haverklap opnieuw kan beginnen met dingen omdat alles vastloopt.
- Je wordt gebeld door je baas, net als je ziet dat een collega die normaal ’s avonds moet werken er niet is en je dus al snel weet hoe laat het is.
- Je dus onverwacht moet overwerken en een afspraak die al 3 maanden vaststond moest verplaatsen (gelukkig maar een weekje verder).
- Je niets anders doet dan binnenlopers op kantoor verder helpen en de telefoon opnemen, ook al ligt er nog heel wat ander werk op je te wachten, omdat het gewoon veel te druk is.
- Je ineens moet bedenken hoe je info kan geven zonder dat je naar de website kan verwijzen omdat je een handgeschreven brief krijgt met een vraag en je alleen een postadres hebt om te antwoorden.
- Je geduld door sommige mensen echt wel op de proef wordt gesteld.
En zo’n dag moet je dan zien door te komen zonder chocola.
Kunnen we de week misschien opnieuw beginnen, want ik was er duidelijk niet klaar voor…
Series kijken à volonté
Het is zover: ik heb Netflix in huis! Enerzijds omdat ik me heb laten verleiden door de reclame, maar anderzijds ook omdat andere bloggers en mensen rond me zo enthousiaste kijkers zijn. Aangezien een aantal dingen enkel maar op Netflix te zien zijn, ging ik toch overstag. Doorgaan met lezen “Series kijken à volonté”
Dag februari, welkom maart
Volgens mij is februari mijn minst favoriete maand. En dit jaar duurt ze dan ook nog een dag langer. Niet dat ik iets tegen die schrikkeldag op zich heb, hij mag al maar om de 4 jaar zijn hoofd tonen, dus ik wil niet discrimineren, maar laat het toch maar snel maart worden.
In februari is de gezelligheid van de feestdagen helemaal weg. Doorgaan met lezen “Dag februari, welkom maart”
Doe alles op een slakkengangetje
Bij ons was het nog ‘kraamkost’ dat verkozen werd tot woord van het jaar, in Frankrijk was één van de nieuwe woorden ‘escargoter’. Het betekent zoveel als alles op z’n slakkengangetje doen en je tijd nemen. Ik vind het alvast een prachtig woord, veel mooier dan onthaasten eigenlijk. Doorgaan met lezen “Doe alles op een slakkengangetje”
En toen werd het stil
Ik ben ongetwijfeld niet de enige die er momenteel door geplaagd wordt. Ziektekiemen. Van die vieze beestjes die maken dat ik volop loop te snotteren en te hoesten. Nu moet ik natuurlijk niet overdrijven, ik ben geen man en zal deze verkoudheid met gemak wel overleven. Maar er is wel een vreselijk lastige bijwerking. Als ik verkouden ben, dan is het bij mij namelijk altijd een paar dagen beeld zonder klank. En ook nu weer is het zover, ik krijg amper nog een deftig woord gezegd. Doorgaan met lezen “En toen werd het stil”
Al helemaal terug fan van De Mol
Er was geen ontkomen aan, de terugkeer van De Mol. Geweldig programma was dat toch vroeger. En dan laten ze ons 13 jaar wachten op het vervolg. Maar voor mij heeft het de verwachtingen wel weer helemaal kunnen inlossen gisteren (al was het maar omdat Gilles De Coster toch wel mooier is om naar te kijken dan Michiel De Vlieger). Doorgaan met lezen “Al helemaal terug fan van De Mol”
Omdat ik niks moet
Ik had eigenlijk mijn computer er bij genomen om nog een blogpost te schrijven. Want één van mijn doelen was om regelmatiger te bloggen en deze week staat er nog maar 1 blogje online. Maar ik heb heel de dag hard gewerkt (nieuwe zetel in elkaar gezet, gepoetst, gestreken, eten gemaakt, kasten herschikt) dat ik eigenlijk veel meer zin heb om in de zetel te kruipen met mijn boek. Doorgaan met lezen “Omdat ik niks moet”
